Bak… geldim yine.

‎Bak… geldim yine.
‎Söz vermiştim sana, unutmayacağım diye…
‎Unutmadım.
‎Nasıl unutulur ki insanın kalbi?
‎Bugün de oturdum başucuna,
‎Sanki birazdan konuşacakmışsın gibi…
‎“Geç kaldın” diyeceksin sandım,
‎Ben de gülüp sarılacağım sana…
‎Ama sustun… hep sustuğun gibi.
‎Biliyor musun, herkes “alışırsın” dedi.
‎Alışılmıyormuş…
‎İnsan sevdiğinin yokluğuna alışamazmış,
‎Sadece sessizce taşımayı öğrenirmiş içini.
‎Bak, ellerim yine boş…
‎Sen yoksun diye tutacak bir hayatım yok artık.
‎Gözlerim doluyor, ama ağlayamıyorum bile,
‎Çünkü sen üzülürdün benim gözyaşıma…
‎Hatırlıyor musun?
‎“Ben varken üzülme” derdin…
‎Sen yoksun ya şimdi,
‎Ben kime söz geçireyim?
‎Toprağınla konuşuyorum işte,
‎Belki duyarsın diye…
‎Belki bir rüzgâr olur da
‎Saçlarımı okşarsın diye…
‎Ben hâlâ seni seviyorum,
‎Hem de ilk günkü gibi değil…
‎Daha derin, daha acı, daha eksik…
‎Gitmek zor şimdi…
‎Seni burada bırakmak,
‎Her defasında biraz daha ölmek gibi…
‎Ama merak etme…
‎Yine geleceğim.
‎Çünkü ben seni sadece yaşarken değil,
‎Öldükten sonra da sevdim…
‎şimdilik gidiyorum ama yarın aynı saate geri gelecem  sevdiğim
‎
‎