Yaşam öyküleri Şiiri - Tuncay Aytaç

Evrende uçuşan kelebeğin kanatlarına bağlanan zaman ritüelinde
Yaşam öyküleri...
Bir çağrışım bu!
Bilinmeyenler kabilesinden.
Meçhul denizlere yelken açan
Ciheti tarifsiz yol hikayelerine evrilen
Sonu belirsiz yolculuklar.
İçinde, denklemi çözülemeyen kaç bilinmeyenli matematik bu!

Su kuyuları zehirlenmiş, tuzaklarla dolu
Yolculuklar arasında bitkin düşler ormanında
Sonsuzluğa yürüyen kafileler.
Geçmişe bırakılan lahit mezarlarda
Küf kokan ayrılık hikayeleri.

Kıyıya vuran parcalanmış sandallarla birlikte
Talan edilen umutlar.
Son yağmur damlalarinda irkilen tenin
Bulutlarla bağlantısında gözyaşı yangınları.

Bu sabah yine umut dağıtıyor gökyüzü.
Mavi boncuğunu takmış gönderine
Güneşle oynuyor mutluluk oyununu.
Tebessümü vuruyor kalp odalarına.
Hayat yine acı sürprizler peşinde ki;
Kaç nefes son bulacak yarının sabahına
Kızıl güneşin beline bağladığı kırmızı kuşak ritüelinde.

Geçici mutluluklara çırpınıyor deniz misâli yürek.
Araz bir ruh hali bu!
Tümceler boğazda düğüm düğüm.
Renklerin solma ritüeline evrilen zaman.
Pas kokan odalarında yerim hazır mı?
Son gülümsemeyi acıya boyarken
Kaç canı canhıraş feryatlar arasında
Alıp gittin bu diyardan?

Kısa ökçeli ayakkabılarını giyip;
İlk kez Kemerli pantolon giyen erkek çocuğunun
Dünyaya sert bakışlar atan gözlerinin ufkunda
Kaç güneş var ki;
O gözlerde kendimi arıyorum
Bana ait mazinin zaman kiplerinde
Köleliğe meydan okuyan asiliğin
Asaletine sığınıp;
Şovalyevari giyim kuşamında
İsyana diş bileyen çocuk tavrında.