Yarın hala bizimdir

Bir gün

telefonların sustuğu bir sabaha uyanacağız.

Bildirim seslerinden değil,

bir serçenin

pencereye bıraktığı türküden anlayacağız

günün başladığını.

Çocuklar,

çantalarından korkuyu değil,

kitaplarını çıkaracak.

Analar,

pazar dönüşü

hesap makinesiyle değil,

gülümseyerek sayacak ekmeği.

Ve hiçbir genç,

geleceğini

başka ülkelerin haritalarında aramayacak.

Çünkü umut,

pasaport istemez.

Ben sana bunu söylemek istiyorum sevgili.

Seni sevmek,

yalnız gözlerine bakmak değildir.

Seni sevmek,

bir işçinin nasırlı avucunu,

bir öğrencinin yarım kalan düşünü,

bir emeklinin cebindeki son bozukluğu,

bir kadının korkmadan yürüdüğü sokağı

sevmektir.

Kalbim,

yalnız sana değil,

insana çarpıyor.

İnsan...

Bir ağacın gölgesidir bazen.

Bazen bir vapur iskelesinde bekleyen sessizlik.

Bazen de

gece vardiyasından çıkan bir işçinin

çay bardağından yükselen buhar.

Biz

çok yorulduk.

Fiyat etiketleri değişirken,

hayallerimizin yerinde saymasını izledik.

Ekranlar büyüdü,

odalar küçüldü.

Kalabalıklar çoğaldı,

insan birbirinden uzaklaştı.

Ama

bir şey eksilmedi.

İnat.

Bir avuç toprağın

çatlağından çıkan yeşil kadar inat.

Bir çocuğun

gülüşü kadar gerçek.

Bir annenin

bekleyişi kadar sabırlı.

Bir sevdanın

ölmemesi kadar güzel.

Ey sevgili,

eğer bir gün

aynı gökyüzünün altında

yeniden yürürsek,

ellerimiz birleşmese bile

bakışlarımız birleşsin.

Çünkü

insan,

yalnız kendisi için yaşadığında eksik kalır.

Bir başkasının yarasını sarabildiği gün

tamamlanır.

Ben inanıyorum.

Gece ne kadar uzarsa uzasın,

sabahın vakti gelir.

Kış ne kadar sert geçerse geçsin,

bir badem ağacı

çiçek açmanın yolunu bulur.

Ve insan,

yeniden birbirine inanırsa,

dünyanın bütün karanlığı

bir kibrit alevi kadar küçülür.

İşte o gün,

biz yalnız birbirimize değil,

yarına da kavuşmuş olacağız.

Çünkü

yarın,

onu bekleyenlerin değil,

onu kurmaya cesaret edenlerindir.