Yarım Kalanların Akşamı Şiiri - Maraşlı ...

Özlüyor musun onu? diye sordu rüzgar.
"Bazen," dedim, sesimde biriken külleri savurarak.
Sadece aniden bastıran sağanaklarda,
Ya da sokak lambalarının erken yandığı o gri akşamlarda...
​
Bitti mi peki, bunca zamandan sonra?
"O gittiğinde bitti sanmıştım," diye fısıldadı kalbim.
Oysa giden, sadece adımlarını alıp gidiyormuş.
Anladım ki; insan sevdiğini çabuk uğurluyor da,
Ondan kalan o ağır boşluğu, o gölgeleri geç unutuyor.
​
Pişman mısın peki her şeye rağmen?
Asla... Sevdiğime, o yangına koştuğuma değil pişmanlığım.
Ben en çok, onun dünyasında kaybolurken
Kendimi bu kadar çabuk unuttuğuma kırgınım.
​
Gelse... Gelse affeder misin yeniden?
Durdum. Bir süre sessizliği dinledim. "Bilmem," dedim.
"Bildiğim tek bir şey var artık:
Kabuk bağlamış bir yaranın sızısını ezbere biliyorum.
Ve bir daha asla, aynı yerden kırılmak istemiyorum."
​
Peki şimdi nasılsın? Nasıl görünüyorsun oradan?
"Dışarıdan bakarsan iyi," dedim, tebessümümün arkasına saklanarak.
Adımlarım dik
ve sesim gür bir şekilde.
​
Ya içeriden? diye sordu o tanıdık sızı.
İçerisi bir gece yarısı amfitiyatrosu...
Hâlâ bazı geceler, o geçmeyen saatlerde,
Bitmeyen o sızılara, gitmeyen o anılara
Sessizce alışmaya çalışıyorum...