Yarım Kalan Bir Masal Şiiri - Maraşlı Osman

"Bazı hikâyeler yarım kaldığı için değil, hak ettiği sonu bulduğu için biter ve insan; artık sevmediğinden değil, aynı acıyı ikinci kez yaşamaktan korktuğundan vazgeçer."

Sen gittin...
Zaman durdu, geceler kimsesizleşti.
Hayatımdan bir sen eksildin,
Ama omuzlarımdan koca bir dünya çekildi sanki; Geriye sadece kırık cümleler
Ve cevapsız sorular kaldı.
Adını anmamaya yeminler ettim,
Dilim sustu ama yüreğim yine seni dinledi.
İnsan, sevdiğini unutamıyormuş; sadece Yokluğuyla yaşamaya alışıyormuş, mecburen.
​
Bir zamanlar gülüşün bahardı içimde,
Şimdi rüzgârın sesi bile hüzün dolu.
Kim derdi ki bir çift göz uğruna,
Koca bir ömür yorgun düşecek
Ve bir tebessüme hasret kalacak?
Sana kızgın değilim aslında,
Sadece biraz kırgınım.

En çok da
Tanıdığın gülümsemeler artık nefretle bakar ya Yakıyor insanın canını.
Bir vedanın ağırlığı değil taşıdığım;
"Ya kalsaydın?" diye başlayan
O bitmek bilmeyen düşünceler,
Geceleri uykusuz bırakan
O hayaletler...
Bir fotoğrafa bakıp gülümserken
İçten içe ağlamak, kimseye belli etmeden Sessizce yanmakta varmış.
​
Ama artık gelmeni de istemem...
Kapatmak zorunda kaldığım
O defterin sayfalarını aralamam artık.
Ne sen kaldın o satırlarda,
Ne de ben.
Bir zamanlar "Sol Kanadım" diye andığım o insan,
Şimdi bir yabancı kadar uzaksın.

Dönmek istesen açılır mı o kapanan kapılar?
Çok geç kaldın...
Ben seni değil, sana tekrar dönecek olan
O umutlu kalbimi çoktan toprağa gömdüm.
Bir gün sevdiğin seni yok saydığı yerde kalırsan... Beni hatırla
Belki o zaman,
Sessizce taşıdığım acıları
Ve sana verdiğim değeri anlarsın.