Yarım kalan aşk hikayesi

**Yarım Kalmış Bir Ömrün İtirafı**
Bir yaprak düştü önce, sonra takvimler devrildi,
Sana giden yolların hepsi tek tek kesildi.
"Git" demek kolaydı oysa, dilimden dökülüverdi,
Bilmedim, meğer o an ömrümün ışığı sönüverdi.

Şimdi odalarda sesin yankılanır, duvarlar üstüme yürür,
Sessizlik bir urgan gibi gelir, boğazıma düğümlenir.
Gözümü kapatsam yüzün, açsam yokluğun görünür,
Bu nasıl bir pişmanlıktır, insan yaşarken her gün gömülürmü.

Hasret dediğin ne ki? Üç beş günlük özlem mi sandın?
Bu öyle bir yangın ki, körükledikçe yandım, kül oldum.
Ben senin değerini, seni kaybettiğim gün anladım,
Kendi ellerimle yıktım yuvamı, kendi kendime düşman oldum.

Sokaklar soğuk şimdi, adımlarım nereye gider bilmem,
Gözümden akan şu yaşları, inan istesem de silemem.
Kime baksam sensin, ama senden başkasını sevemem,
Geri dön desem yüzüm yok, bu azapla ölürüm de dönemem.

Geceler bir düşman gibi çökerken yorgun omuzlarıma,
Bir sızı saplanır tam şurama, en derin sol yanıma...
Pişmanlık dedikleri buymuş, ben geç kaldım anılarıma,
Yazıklar olsun benim gibi seni harcayan şu akılsız kafama.

Her köşe başında bir hatıran, her şarkıda bir izin var,
Gözlerimde biriken, bulutlardan ağır bir deniz var.
"Affet" demeye bile takatim yok, öyle derin bir sızım var,
Kader mi bu, benim cezam mı, alnımda kapkara bir yazı var.

Dönüp baksan ne görürsün arkanda, bir bilsen?
Bir kez olsun gelip de şu gözümün yaşını silsen...
"Ben ettim, sen etme" diye haykırdığımı bir işitsen,
Ölürdüm herhalde acıdan, çıkıp da bir gün çıkagelsen.

Ama yoksun... Ne sesin var artık, nede o sıcak gülüşün,
Biliyorum, geri dönüşü yok o son amansız gidişin.
Bana kalan sadece, bu karanlıkta kendimi bitirişim,
İşte böyle bitti her şey, bu şiir benim kendi kendimi tüketişim...