Yarıda Kalmak Şiiri - Dumani Trbzn

Aynı odanın içinde, kendi sesimden korkup
Kör bir sessizliğe sığındım.
Gözlerim kapıda, kulağım tek bir tıkırtıda,
Geceyi sabaha, sabahı geceye ekledim.
Bir mucizeyi bekler gibi
Günleri birbirine uladım.
​Eksildim günden güne, hiç hissettirmedim...
Gölgem bile ağır geldi bana, sürükledim peşimden.
İçimde fırtınalar koparken dışarıya gülümseyip
Kendi yangınımı gözyaşlarımla söndürmeye çalıştım.
Sokaklar dolup taşarken, herkes geçerken yanımdan
Ben bir köşede, unutulmuş çocuk gibi
Bırakıldığın yerde kaldım.
​Yalnızlığın o kapkaranlık rengini öğrendim;
Bir adın söylenmeyince hafızalardan nasıl silindiğini...
Aşktı adımı unutturan, yokluktu beni eksilten.
Bütün yolları onun adımıyla ölçüp
Her sokak lambasında onun yüzünü aradım.
Gururumu bir kenara fırlatıp,
Gururumdan utanıp
Sadece "gel" dememek için
Kendi sesimi yuttum.
​Duvardaki saatler bile yoruldu benimle birlikte,
Anlatacak bir muhatap bulamayıp
Suskunluğumu kendime dert ettim.
Bir adım daha atacak dermanım kalmadı da
Yine de durduğum yerden onun izlerini gözledim.
​Kızma bana böyle çaresizim diye.
Bir gün bir kuş gibi
Gökyüzünün en uzak köşesine kanat çırparsam,
Arkamda sadece bir avuç kırık cümle bırakıp
Sessizce çekip gidersem bu şehirden...
Sitem etme.
Bil ki;
Sadece çok sevenler böyle sessizce eksilir.
Ve bil ki;
Bir kalbin ne kadar büyük olduğu, taşıdığı yaradan bellidir....