Vazgeçtiğim Yerden Şiiri - Dumani Trbzn

Nasıl mı vazgeçtim?
Çok sustum mesela!
Öyle sıradan bir sessizlik değil…
Sözler boğazıma düğümlendi de,
Yine de karşımdakinin huzuru bozulmasın diye,
Yutkundum, tek kelime etmedim.
Haklılığımı haykırmak yerine,
Gözlerimin içine baka baka söylenen yalanlara,
Başımı sallayıp susacak kadar vazgeçtim.

​Nasıl mı vazgeçtim?
Çok affettim mesela!
Canımı en çok yakanları,
Gece yarısı beni kimsesiz bırakanları,
Gözyaşımın hesabını tutmayanları affettim.
Sırtımdaki hançerleri söküp,
Beni vuranların ellerini saracak kadar,
Çok ve hesapsızca affettim.

​Nasıl mı vazgeçtim?
Hep kendimden verdim mesela!
Eksildiğimi göre göre,
Ömrümden çalanlara kapımı sonuna kadar açtım.
"O kırılmasın" diye ben bin parça oldum,
"O incinmesin" diye kendi yaramı kendim sardım.
En sonunda anladım ki;
Ben herkesin yarasıyla ilgilenirken,
Benim kan kaybından öldüğümü kimse görmemiş...

​Nasıl mı vazgeçtim?
Kendi cenazeme el sallayacak kadar,
Ateşin ortasında donarak ölecek kadar,
Bir tatlı söze ömrümü satacak,
Beni hiçe sayanları baştacı yapacak kadar...
Ve en sonunda,
Kendi kıyametimin kopuşunu,
Kenarda oturup alkışlayacak kadar,
Sessizce, ama tertemiz delirerek vazgeçtim....