Tutsaklığın Alfabesi Şiiri - Dumani Trbzn

Gözümün içine baka baka söylediğin yalanlara
İnanacak kadar çok sevdim seni.
Sen benden bir adım bile uzağa gitmedin, buradasın,
Yanımdasın ama bir o kadar da başka bir diyardasın.
Her sabah aynı tanıdık yüze uyanıp,
Aynı yabancı bakışlarda kaybolmayı kanıksadım artık.
Göz göre göre seçiyorum bu karanlığı,
Sırf senin gölgen üzerimden eksilmesin diye.
​Karşımda duruyorsun, soluğun soluğuma değiyor,
Ellerin ellerimde ama kurduğun cümleler uçurumlardan derin.
Ne vazgeçebiliyorsun bu ördüğün sahte masaldan
Ne de dürüstçe yüzleşebiliyorsun kendinle.
Ben senin yüzündeki o örtüyü, o ağır susuşları bile
Kendime hakikat sayacak kadar deliyim aslında.
Söylediğin her hilafı bir ninni gibi dinliyorum,
Uyanırsam bu rüya bitecek, biliyorum.
​Gitmiyorsun, gitmeyi göze bile alamıyorsun,
Ama kalmanın da hakkını vermiyorsun bu aşka.
Aramızda her gün biraz daha yükselen o yalan duvarının arkasındasın;
Dokunsam varsın, dinlesem koca bir sessizlik...
Bile bile lades demek bu, kendi rızamla kaybolmak karanlığında,
Kendi ellerimle gözlerimi bağlayıp, senin uçurumuna yürümek gibi.
​Yanımdasın her an, nefes kadar yakınımda,
Ama hissettirdiğin o koca yokluğun tam ortasındayım.
Her yeni yalanında biraz daha eksiliyorum da
Yine de dizinin dibinden ayrılmayı beceremiyorum.
Sevgim öyle derin, öyle hesapsız ki;
Senin gerçeğe dönmeni beklerken, ben kendi yalanımda eriyorum.
​Aynı çatı altında, iki ayrı dünyayı yaşıyoruz şimdi,
Sen gizlediklerinle gururlu, ben bildiklerimle yaralı.
Dudaklarından dökülen her sahte sözü sarmalıyorum göğsümde,
Bir gün dürüstlüğün soğuk yüzüyle karşılaşmaktansa,
Bu sıcak yalanların koynunda ölmeyi yeğliyorum.
Sen yeter ki gitme diye, kal diye;
Ben her gün kendi ellerimle kalbimi yalanlarına kurban ediyorum...