Yaralı Üreğim Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Kapanmaz göğsümün orta yerindeki o derin yarık,
İçimde sessizce kanar adı konulmamış sancılar.
Gecenin sularına gömülürken solgun suretim,
Ruhumun sarp kıyılarında yankılanır kadim feryat.

Kör bir kasırga söker atar en mahrem köklerimi,
Tuz basılmış topraklara benzer içimin bozkırı.
Zamanın çarkı öğütür sabrımın son kırıntısını,
Kimsesiz bir istasyonda unutulmuş garip yolcuyum.

Aynalar kırık dökük yansıtmaz artık benden kalanı,
Hasretin keskin dişi kemirir kemiklerimi inceden.
Göğün ağır tuvaline sürülmüş en mat boyalar,
Ufukta eriyip giderken umudun son kandili de.

Demir sürgüler vurulmuş vuslatın o yasak kapısına,
Sükûtun zehirli sarmaşığı sardı bütün odaları.
Kan revan içinde kalır titreyen her nefesim,
Yalnızlık taht kurdu gönlümün ıssız dehlizlerinde.

Toprak altından yükselen o nemli keder kokusu,
Sarıyor dört bir yanımı çaresiz bir kuşatma gibi.
Erir içimdeki buzdan heykeller güneş görmeden,
Kaderin yazgısı mühürlendi alın yazımıza çoktan.