Hüzün doluyor yine sabaha karşılarıma,
Gözyaşım
Akma ne olur, akşam üzerlerinde.
Hep aynı ağrı, içimi yakan...
Gündüz gözü ile yangınlı nefesler çekiyorum.
Ciğerlerim cehennem, sancılı öğlen vakitleri.
Issız kaldı düşüncelerim,
Sabrım kâbuslu uykularda.
Yalnızım bu alaca karanlıklarda
Yeniden gülebilir miyim,
Sabahtan akşama?
Kayıt Tarihi : 25.06.2026 19:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, günün her saatine sinmiş bir hüznün, zamanın nasıl geçtiğinden bağımsız olarak insanın içine nasıl yerleştiğinin hikayesidir. 'Sabaha karşı' başlayan, 'öğlen sancılarıyla' süren ve 'akşamın karanlığında' düğümlenen bir günün anatomisi... İnsanın kendi kendine sorduğu, bir gün yeniden gerçekten gülümseyip gülümseyemeyeceği sorusuna, yine kendi içindeki sessiz çığlıklarla verdiği yanıtın dizeleridir... (Sizin de gününüzü ele geçiren, bazen sabahla başlayıp akşama kadar süren o gizli 'yangınlarınız' oluyor mu? Eğer bu dizeler sizin de gününüze dokunduysa, yorumlarda buluşalım. Sizce yeniden içtenlikle gülmek, o acılı günleri geride bırakmak mümkün mü?)
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!