O an zaman durdu, dünya çekildi altımdan,
Bir feryat koptu sanki en derindeki canımdan.
Sesim titretmedi, profesyonel bir zırha büründüm ama
İçimde bir nehir kurudu, bir şehir yıkıldı o sıra.
Bir ses, bir telaş ve arkasından gelen o yabancı yankı...
Göğsüme saplanan o keskin sızıyı kimse bilmedi sanki.
Dışım bir buz deniziyken, içimde bir volkan uyandı,
O sessiz feryadımı sadece kendi yüreğim duydu, yandı.
Lafım yok kimseye, sitemim de kalmadı artık derin,
Sadece çok derinden kırıldı o en güvendiğim yerim.
Ben o saniyede bir ömrün yükünü taşıdım tek başıma,
Bakakaldım içimde sessizce akan o gizli gözyaşıma.
Şimdi bir avutmadır kelimelerle avucumu avutmak,
Zor olan o seslerin ortasında ayakta kalmak.
Canım yandı, evet, bir yaprak gibi döküldü umudum,
Ben o an sadece kendi asil sessizliğimde boğuldum.
Kayıt Tarihi : 31.05.2026 12:14:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
