Yaktın beni Şiiri - Hamza Caymaz Delinin ...

YAKTIN BENİ

Yaktın beni, söndü gönül ocağım,
Sensiz kaldı viran benim bu bağım.
Geceler şahidim, dinmez dudağım,
Uyutmadın yaktın beni.

Sevdan ile düştüm ateş içine,
Hasretin işledi gönül içine.
Adını kazıdım kalp taşım içine,
Kabimi ateşe attin, yaktın beni.

Bir gün dönersin diye bekledim,
Her gece yolunu gözledim.
Sensiz geçen ömrü neyleyim,
Ömrümü harcadın yaktın beni.

Gözlerimde kaldı senin hayalin,
Yüreğimde kaldı aşkın vebalin.
Bana mıydı söyle bütün bu halin,
Ağlattın göz yaşıma bogdun , yaktın beni.

Şimdi hangi yola düşsem izinsin,
Hangi şarkı çalsa yine sesinsin.
Ben seni unutayım, sen bensin,
Yüreğimi Paramparça ettin, yaktın beni.

Kırdın kalbimi de gittin uzağa,
Beni bıraktın sen dertli sokağa.
Bir ömür yürüdüm sensiz tuzağa,
Ardından baktım , yaktın beni.

Ne kadar kaçsam da senden kaçamam,
Adını gönlümden söküp atamam.
Bu sevdayı artık içimde tutamam,
Sevdamı yok saydın, yaktın beni.

Bir gün anlarsın belki halimi,
Görürsün içimde kalan derdimi.
Geçmişte ararsın belki sevgimi,
Yanlız başıma , yaktın beni.

Ben seni sevmiştim candan, gönülden,
Sen ise geçtin bir yabancı gibi.
Şimdi kan ağlıyor içimde beden,
Beni görmedin, yaktın beni.

Ne kadar acısa yine susarım,
Kendi yarama kendim basarım.
Sen mutlu ol diye geri dururum,
Uzaktan izledim , yaktın beni.

Bir sevda uğruna ömrüm tükendi,
Gözümde yaş kaldı, gönlüm çürüdü.
Senden geriye yalnız dert kaldı,
Ömrümü bitirdin , yaktın beni.

Delinin biri
HAMZA CAYMAZ