Vefasız yar Şiiri - Hamza Caymaz Delinin ...

VEFASIZ YÂR

Vefasız yâr...

Adını her andığımda
İçimde eski bir sızı uyanıyor.
Ne seni suçlayabiliyorum,
Ne de seni tamamen unutabiliyorum.
Çünkü bazı insanlar gider,
Ama bıraktıkları izler yıllarca kalır.

Sen gittin...

Arkana dönüp bakmadan,
Bir tek "Hoşça kal." bile demeden.
Ben ise ardından
Sessizce yıkıldım.

Kimse görmedi.

Kimse duymadı.

Yalnızca geceler şahit oldu
İçimde kopan fırtınalara.

Vefasız yâr...

Ben sana ömrümü emanet etmiştim.
Sen ise bir yabancı gibi
Bırakıp gittin beni.

Bir zamanlar elimi tutan ellerin,
Şimdi başka yolların yolcusu oldu.
Ben hâlâ aynı yerde,
Yarım kalan hayallerin nöbetini tutuyorum.

Hatırlıyor musun?

Birlikte kurduğumuz düşleri...

Bir fincan çayın buharında
Geleceği konuştuğumuz akşamları...

Gökyüzüne bakıp
Aynı yıldızın altında dua ettiğimiz geceleri...

Hepsi birer hatıra oldu.

Sen unuttun belki.

Ben unutamadım.

Çünkü ben,

Sevdiğim insanı değil sadece,

Onunla kurduğum bütün yarınları sevdim.

Vefasız yâr...

Sana kırgınlığım,

Gidişine değil.

Sevgimi bu kadar kolay

Yok saymana...

Bir ömrü birkaç dakikaya sığdırıp

Arkana bile bakmadan yürümene...

Ben seni bekledim.

Mevsimler değişti.

Yağmurlar yağdı.

Karlar eridi.

Çiçekler açtı.

Ama beklediğim kapı

Hiç çalınmadı.

Bir gün dedim,

Belki döner.

Bir gün dedim,

Belki hatırlar.

Sonra anladım...

Bazı insanlar

Dönmek için değil,

Gitmeyi öğretmek için gelirmiş.

Vefasız yâr...

Bil ki,

Ben senden sonra

Kimseyi suçlamadım.

Sevgiye küsmedim.

Yalnızca biraz sustum.

Biraz yoruldum.

Biraz da kendimi toplamak için

İçime çekildim.

Çünkü kırılan bir kalbin

İlk işi konuşmak değil,

Sessizce iyileşmeye çalışmaktır.

Şimdi adını ansalar,

İçimde hâlâ ince bir sızı geçiyor.

Ama o sızının içinde

Artık öfke yok.

Sadece,

Bir zamanlar

Ne kadar temiz sevdiğime dair

Sessiz bir hatıra var.

Sen vefasızdın belki.

Ama ben,

Sevgimi vefasız yapmadım.

Dualarımın arasından

Adını çıkarırken bile,

Sana kötülük dilemedim.

Çünkü sevgi,

Kinle kirlenince

Sevgi olmaktan çıkıyor.

Ey vefasız yâr...

Belki bir gün,

Yıllar sonra,

Bir şiir okurken

Ben düşerim aklına.

Belki o zaman,

Benim sessizliğimin

Ne kadar ağır olduğunu anlarsın.

Ama ben,

O günü beklemeyeceğim.

Çünkü artık öğrendim...

İnsan,

Kendini unutanın peşinden değil,

Kendini bulan yola yürümeli.

Ve ben,

Kırık kalbimi,

Yarım kalan hayallerimi,

Sessiz gözyaşlarımı

Rabbime emanet ediyorum.

Senin bıraktığın yerden değil,

Allah'ın gösterdiği yerden

Yeniden yürümeyi seçiyorum.

Çünkü her vefasızlık,

İnsanın yüreğinde derin bir iz bıraksa da,

Her sabır,

Bir gün huzura açılan kapıyı aralar.

Ben de o kapıyı bekliyorum...

Sessizce...

Dualarla...

Ve hâlâ kirlenmemiş bir yürekle.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ