Yan yüreğim yan

YAN YÜREĞİM YAN

Yan yüreğim yan...

Nasıl olsa alıştın ateşe.

Her giden, bir kor bıraktı içinde.

Her umut, bir küle döndü.

Şimdi yanmaktan korkma,

Çünkü sen,

En büyük yangınları sessizce yaşayan bir yüreksin.

Yan yüreğim yan...

Bu gece de adını anma.

Çünkü her hecede biraz daha kanıyorsun.

Her hatırada biraz daha eksiliyorsun.

O bilmez belki,

Ama sen,

Bir ömrü tek bir isme sığdırdın.

Penceremin önünde gece bekliyor.

Ay susmuş.

Yıldızlar sessiz.

Ben ise,

İçimde kopan fırtınaların sesini dinliyorum.

Kimse duymuyor.

Çünkü insan,

En derin çığlığını

Sessizliğin içinde atarmış.

Yan yüreğim yan...

Gözyaşlarını saklama artık.

Bırak aksın.

Belki acın hafifler.

Belki yükün azalır.

Belki de gözlerinden dökülen her damla,

İçindeki yangına bir damla su olur.

Bir zamanlar adını dua diye söyledim.

Her secdede seni emanet ettim Rabbime.

Şimdi ise,

Aynı elleri açıyorum gökyüzüne,

Ama bu kez,

Unutabilmek için değil,

Sabredebilmek için dua ediyorum.

Yan yüreğim yan...

Sen çok sevdin.

Karşılık beklemeden,

Hesap sormadan,

Kırılacağını bile bile sevdin.

İşte bu yüzden,

En çok sen yoruldun.

En çok sen sustun.

En çok sen ağladın.

Her sokakta bir izin kaldı.

Her şarkıda bir hatıran.

Her yağmur damlasında,

Yarım kalan bir cümlem var.

Ben nereye gitsem,

Acım benden önce varıyor.

Ne kadar uzaklaşsam da,

Yokluğun gölgem gibi peşimden geliyor.

Yan yüreğim yan...

Belki bu yangın,

Bir gün küle döner.

Belki küllerinden yeni bir umut doğar.

Çünkü Rabbim,

Her gecenin ardından sabahı,

Her kışın ardından baharı yaratandır.

Ben buna inanıyorum.

Ve bu inanç,

Beni ayakta tutuyor.

Artık kimseye sitem etmiyorum.

Ne gidene,

Ne kalmayana...

Çünkü anladım ki,

İnsan bazen kaybederek büyüyor,

Yıkılarak güçleniyor,

Ağlayarak olgunlaşıyor.

Yan yüreğim yan...

Ama kinle yanma.

Öfkeyle yanma.

Sevginin temizliğiyle yan.

Çünkü seni sen yapan,

Acın değil,

O acının içinde bile

İnsan kalabilmendi.

Bir gün bu şiiri okuyacağım.

Belki saçlarıma aklar düşmüş olacak.

Belki ellerim daha yorgun,

Belki gözlerim daha sessiz...

Ama içimde bir huzur olacak.

Çünkü ben,

Sevmenin utancını değil,

Şerefini taşıdım.

Ve bugün,

Son kez sesleniyorum kendime:

Yan yüreğim yan...

Yan ki içindeki karanlık aydınlığa dönüşsün.

Yan ki sabrın dua olsun.

Yan ki gözyaşların rahmete karışsın.

Yan ki bu dünya seni tüketmesin,

Seni olgunlaştırsın.

Çünkü bazı yürekler,

Mutlu olmak için değil,

Sevmeyi öğretmek için yaratılmıştır.

Ve benim yüreğim...

Yanarak da olsa,

Sevmekten hiç vazgeçmedi.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ