Vitrin ve Sokak Şiiri - Töre Hanım

​Elinin altında bir mucize vardı,
Herkesin rüyalarını süsleyen,
Gözlerin uğruna şiirler büyüttüğü,
Ulaşılmaz bir zirve gibi duran bir kadın.
Sen o zirvenin eşsiz manzarasını değil,
Eteklerindeki sıradan tozları seçtin.
​Bir erkek,
Herkesin sahip olmak istediği bir kadını alır,
Götürür bir kuytu köşeye,
Ve harcar hiç acımadan.
Sırf kendi sıradanlığına ağır geldi diye o asalet,
Gider, herkesin sahip olduğu bir kadında teselli arar.
​Çünkü gözü kamaşmıştır ışıktan,
Taşıyamamıştır o muazzam gururu.
Kendi ucuzluğuna denk bir hikaye aramış,
Bulmuştur da nihayetinde.
​Göz kamaştıran bir sarayda yaşamak varken,
Herkesin girip çıktığı bir handa harcadın adını.
Şimdi ne o zirve kalır sana,
Ne de sığındığın o kalabalık yalanlar.
Sen mukaddes bir kadeh temizliği bırakıp,
Kırık dökük bir bardaktan sızan sularla avundun.
​Kaybettiğin, sadece o kadın değil;
Kendi haysiyetindi,
Farkına varamadın.