Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Zalimlerde çoktur hüner tezgahlar,
Beni sinir eden rezil küstahlar,
Derin yaram sancım beynimde şoklar,
Şaşkın ördek gibi gezer gibiyim.

Ben istemem al yeşilli pulları,

Bilgisayar kurdu netin faresi,
Ayrılmaz başından nedir çaresi,
Çocuk değil şeytan kaçın kurası,
Şiir yazmak Ümitime zor geldi.

Afacandır Ümit hırslı sosyete,

Dedem bizi candan kalpten severdi,
Yaramazlık yapıncada döverdi,
Bana zehirli mantar Ahmete yasırık derdi,
Geldi geçti çok güzeldi o günler.

Çok yaşlıydı hep gezerdi ayakta,

Ölüm vardır kaşla gözün arası,
Ölüm vardır derin hicran yarasa,
Zıkkım olsun dünya mal,mülk parası,
Kırma kalbi kolay olmaz helallık.

Hiç şaşırma kul hakkında terazi,

Kalbindeki hasetliği yansıtır,
Laf üstüne çıkar laf ebesidir,
Sokarsa öldürür akrep cinsidir,
Dar gün muhaneti budur dar gözlü.

Gelecek nesile kötü bir örnek,

Bizim memleketin her şeyi hoştur,
Gurbet yüreğimde düğümlü taştır,
Aldanma kardeşim istanbul boştur,
Ana vatan yurda kurban olurum.

Hele sonbaharı bolluk bereket,

Tanrıdan emanet kul oğlu kuldur,
İnsanlığa giden yol doğru yoldur,
İnsanlık önemli, hayat okuldur,
Dünyada insandan üstün bulunmaz.

Ömür gelir geçer gençliğin gider,

Şaşırmış dengeyi yerinde durmaz,
Görünen gerçeğin farkına varmaz,
Fakir fukaranın halini görmez,
Koltuktan koltuğa koşar Ankara.

Şair der ki ortak olmaz derdime,

Yediğim ekmeğe,içtiğim suya,
Kul hakkından olan bütün herşeye,
Güvenme sen ağa,paşayım diye,
Kim olursa olsun razılık iste.

Sakın ha ki el uzatma harama,

Yalan dünya sana gelmek neyime,
Zehir kattın ekmeğime suyuma,
Düşman ettin amca kardeş dayıma,
En azından saçın yolan olmazdım.

Sen sana yeterdin bana yazıktır,