Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Hainler şer yoluna canını adıyor,
Kazan kazana sen benden karasın diyor,
Rezillik başını almış gidiyor,
Şerefsizler çoksa Veysel Ne Yapsın.

Ehli Arif olanlara deki söze ne,

Güneş olsa kimsenin üstüne doğmaz,
Bekler dar gününü ama hiç evmez,
Yaptığı işlekler mantığa sığmaz,
İşte böyle halden bilmez vicdansız.

Hayır nedir bilmez hep koşar şere,

Henüz silinmedi geçmişin izi,
Herkesi birbirine kırdırır bizi,
Dinsizin İmansızın utanmaz yüzü
Meydanı boş bulmuş vicdansıza bak.

Bunca yaşananlar bizdeki şoktur,

Bahar geldi yine yeşerdi dağlar,
Viran kalmış bozuk bahçeler bağlar,
Koca Ninem olsa oturur ağlar,
Baykuşlar dünemiş virane Köyüm.

Sular seller akar bozguşun belden,

Şerefsize can adıyor tapıyor,
Yakın kardeşine nispet yapıyor,
Kıyametse böylelerden kopuyor,
Sözüm yalakçıya vurdum duymaza.

Öküz gibi saman yiyip sap sıçar,

Diyecektim müdüre doldumu kotam,
Hele bir durunda derdimi anlatam,
Nasıl bir gidişat nasıl bir ortam,
Yalakçılar bana fırsat vermedi.

Elde değil dünyada şaşırmak şaşmak,

Üç kuruş uğruna kendini harcayan,
Her toplumda kendini adamdan sayan,
Yalan değil gerçek gözlerim ayan,
Çapulcuya patron diyen yalakadan usandım.

Kuyruk sallar salya döker ustadır,

İnsanı yaşatan namusdur ardır,
Dünyada binbir türlü hal vardır,
Sadece bu dünya bizemi dardır,
Dünyayı yakasım yıkasım gelir.

İnsan olan renkten renge boyanmaz,

Kapı varken atlar telden,
Gayrı hiç düşürmez dilden,
Dua etki değilsin elden,
Olmaz böyle vay Mahmudum Mahmudum.

Ahmet abi ehli engin,

Cehennemdir kötü insanın harcı,
Her insanın Allah'a vardır can borcu,
Söylesende inanmazki inkârcı,
Yüce Allah'ın izni ile var olduk.

Sanki bu dünyayı baki sanarız,