Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Saygı sevgi bilmez kalmamış hatır,
Gelirim der ama gelmez aldatır,
Yalan söyler iki ayaklı katır,
İki yüzlü ile yola çıkılmaz.

Şerefsizde arama namusu arı,

Bu seyri alemi gökde ki ayı,
Dünyada tek varlık dolaşan insan.
Kötüden kötüsü iyiden iyi,
Nice emellere ulaşan insan.

Bu düzeni benim aklım almıyor,
Tok olanlar aç halinden bilmiyor,
Hayat bizi bize mutlu kılmıyor,
Geniş dünya neden bize dar olsun.

Hep insanız nedir sende özellik,

Garibani küçümsüyor çokları,
Hemde saf ve temiz alnı akları,
Fasa fiso oldu İnsan hakları,
İnsana gibi İnsana değer verilmez.

Haramcılar el sırtından doyarlar,

Kardeşimde olsa şer oğlu şerse,
Hep kendine yontar hep bana derse,
Sevmem asla bana dünyayı verse,
Ben dürüst insandan başka tanımam.

Eğer bir insanda varsa her ayak,

Yenilmiş nefsine hep kaba, saba,
İnsana, insanlığa göstermez çaba,
Unutmuş selamı etmez merhaba,
Hayvandan azmana insan denir mi?

Bir acayip insanlar sanki kâbus bir Dünya,
Bazen dalar gidersin gün boyu olur rüya,
Kan ravan olur dünya hayeller düşer suya,
İçindeki şeytanı herkes kendi büyütür.

Dalarsın hayellere binbir türlü fesfese,

İnanmadı sana zamane kâfir,
Cemali güneş ay gözleri mühür,
Bir kaç gün fırında kaldı misafir,
Buz tuttu sakalı hubuyar sultan.

Bir kazandan bin orduyu doyurdu,

İkibin ikiden beri bu yana,
İçimiz kan ağlar tak etti cana,
Dahada iyileri yakışır sana,
Susma artık susma konuş Türkiye.

Binbir dümen vardır ak oğlu akta,

Kahpe dünya çarkın tersine dönsün,
Zalimler cehennem narında yansın,
Hak isteriz ama vermeyen sensin,
Zordur geçim telaş kolaymı sandın.

Aslan ini nankör kedi yerimi,