Koy verme kendini deme ne lüzum,
Varsın gelsin geçsin baharım yazım,
Mecburu hayata direnmek lazım,
Herşeyi boş verme ölüm var diye.
Anlamıştır iyi kötü hayatı süren,
Kolay dürüst kolay insan olunmaz,
Asla vade dolmayınca ölünmez,
Arasanda suçlu olan bulunmaz,
Bu dünyada herkes kendini haklar.
Düzen bozar zorba yapmaz eğilim,
Dert keder bir yandan ölüm bir yandan,
Geçim telaş çile usandım candan,
Çok sıkıldım ben bu iki kapılı handan,
Herkese geniş dünya bana dar geldi.
Bir düşünsem bin düşünsem ne sağlar,
Geçme hain haram yiyen yanından,
Eden bulur belli olur sonundan,
Verecekse Allah versin sonundan,
Helal varken haram malı niderim.
Ar ile namusu kaldırmış rafa,
Kim söylüyor kim duyuyor,
Kendisi bal börek yiyor,
Bize azla yetin diyor,
Hele bak şu acımasız vicdana.
Bir örneği benim halim,
Gözüm yok parada pulda,
Hayat denen garip yolda,
İnsanlık arama her kulda,
Hem çok bilmiş hem yalaka.
Yalakalığa ne gerektir,
Yazdım sana olan bütün hıncımı,
İçimde dert keder bitmez sancımı,
Sen hancısın yoksa Veysel yolcumu,
Çal başına dünya hep sana kalsın.
Dört mart bin dokuzyüz yetmiş ikide,
Onbeş senedir gittik izine,
Lanet olsun arsızların yüzüne,
adam sandık aldanmışız sözüne,
İnanki bunların hepsi yalancı.
Din İman diyerek duygu sömürü,
Bir zaman iyiydi ne güzel hoştu,
Çalındı çırpınıdı boş yere koştu,
Şimdi ise yaşlandı çapından düştü,
Hayatı hep böyle kalırmı sandın.
Tavşan dağa küsmüş yoktur haberi,
Gerçekleri ortaya çıkardı akıllı böcek,
Hırsızlar kabına sindi sinecek,
Bu dünya tersine döndü dönecek,
Hep hırsızlar el üstünde geziyor.
Gören yoktur söndü nice ocaklar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!