Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Kendini beğenmiş egois salak,
Din İman tanımaz hep günah işler,
Gözünün önünde ölsen demez vah.
Böyle olur kendini düşünen insan.

Dosta iki adım gidip aşınmaz,

Ölünce toprağa giriyor beden,
Öyleyse yalan söylemek neden,
Hak Adalet eskidendi eskiden,
Görmedim Dünyada doğru iş yapan.

Bu gidişle ne dert biter ne keder,

Aldığını alır sattığını satar,
Kendimdir örneği ne olsun beter,
Ne anlar ne dinler desemde yeter,
Kalır boynum bükük gücüm yetmiyor.

Fırsatçı zalimle olur kırkayak,

Doğru olanları dokuz köy kovar,
Yalakçılar bunun sırtını ovar,
Dereyi görmeden paçayı sıvar,
Bir türlü bu iti gözüm tutmadı.

Şaşkın çoban adapta olmuş kavala,

Bu dünyayı yüklesemde sırtıma,
Ayak uyduramaz yaşam şartıma,
Hanım suya benzer evlat hortuma,
Bulanır ters yöne akarda gider.

Ne yaptım neyledim düşündüm biraz,

Şen şakraktı hoştu iyi çocuktu,
Bana karşı yeli rüzgarı yoktu,
Gitti gelmez beni kaprise soktu,
Geriye bakmadan gitti garibim.

Kalbimde değeri bedel her şeye,

Mevki Bayramoğlu adıda Basın,
Kırılsın tabağın kırılsın tasın,
Yıkılsın makamın işte sen busun,
En Çok Gittiğime Yobaz Sevindi.

Her insan yerince ağadır beydir,

Ne el kaldı nede ayak,
Git başımdan sivri sinek.
Bu gece olsun yap bir kıyak,
Git başımdan sivri sinek.

Unutmam ikibin ondört mayısı,

Gelir geçer hayat sanki filimdir,
Dert çekersen can bedene zulümdür,
Haktan haktır bunun adı ölümdür,
Bir gün tek tek gideceğiz Dünyadan.

İyiler kötüler eli kanlılar,

Kimseye vermeyip yalnız yiyenler,
Tanıyan tanıdı tanımıyanlar,
Kimbu bu diye şaşırmasın duyanlar,
Bir ekmeği ona paylar Veysel'im.

Gözüm yok kimsenin katı yatında,