Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Kardeşimde olsa şer oğlu şerse,
Hep kendine yontar hep bana derse,
Sevmem asla bana dünyayı verse,
Ben dürüst insandan başka tanımam.

Eğer bir insanda varsa her ayak,

Yenilmiş nefsine hep kaba, saba,
İnsana, insanlığa göstermez çaba,
Unutmuş selamı etmez merhaba,
Hayvandan azmana insan denir mi?

Taş atarsın ağır sözle kem dille,
Önce dostu ayır düşmanı belle,
Sen gerçek dostuna vurursun sille,
Dostluk buysa olmaz olsun ne gerek.

Madem dersen bana adam değilem,

Anlaşılan kimseden almamış darba,
Kendinde bir şey hisseden zorba,
Yaptıkların bana yetmezmi dur be,
Yavaş yezit yobaz ölmedim daha.

Aslım alevidir caferi yolum,

Bir korku var ise asıl bu işte,
Anımsatır bazen hayelde düşte,
Akıl yaşta değil baştadır başta,
Ölümü hatırlamak bile istemem.

Bulunmaz ölümün çare ilacı,

Bu ömür bu yaşam sana hediye,
Bu kadar inkâr etmek nedendir niye,
Dön geriye bir bak nedendir diye,
Önce düşün sonra vicdanına sor.

Kul Hakkını araklarken Hak yerken,

Alır gider canlıların hepini,
Çal başına malın mülkün tapunu,
Vakti gelir bir gün çalar kapını,
Her şey unutsada ölüm unutmaz.

Gerçek insan olan sınırı aşmaz,

Gelmek başka gitmek başka,
Hayat bizi bağlar aşka,
Keşke gelmeseydim keşke,
Ömür tükendi tükendi.

Bozulsun dünyanın çarkı,

Gece gündüz düşünürüm dururum,
Senin güzelliğin benim gururum,
İste sana bu canımı veririm,
Ben seni kalbimde hep özel sevdim.

Sevdan yanar alev alev ateş kor,

Kudurmuş bunamış kuduz köpeği,
Suçumuz mağana teker kapağı,
Hak etti kurşunu bunun topuğu,
Meydanı boş buldu Osman'ın Hasan.