Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Anamdan çok sana geçti emeğim,
Zehir olsun Hakkım olan yemeğin,
Bundan sonra sana yapmam eğilim,
Beni Görür Tersini Döner Suratsız.

Bir zamanlar benden iyisi yoktu,

Hainlik var Damarında Kanında,
Çok güvenme fazla kalma yanında,
Affı olmaz seni satar sonunda,
Şerefsize Başka Söz Bulamazsın.

Bazen mantık dışı şeyler görerim,

Bilip Bilmeden Boş Akıl Veren,
Adı Önemli Değil Eş Dost Yâr Yâren,
Kendini Yücede Yüksekte Gören,
Bana Deli Diyen Deliler Çoktur.

Ben Deli Olsam Nedir Onların Kâri,

Okumadık insan bile yoldan sapmıyor,
Asil Evlat mala mülke tapmıyor,
Okumak adamı adam yapmıyor,
Babaya karşılık verirmi Evlat.

Nesilmi azdı yoksa bize noluyor,

Anlaşılan bu sevda dönüşmüş köze,
Yani bu iş tamam ne gerek söze,
Şaşkın ördek gibi kendini koy vermiş düze,
Engin Ovalarda sekiyor. Ayşe.

İllet olmuş bu aşk yoktur dönüşü,

Allahın yarattığı garip bir Kulsan
Genç körpede olsan örneği Dulsan,
Bir genç Delikanlı yaşlıda olsan,
Dostum Bu Dünyada Aşksız Olmuyor.

Ömür hep ileri gider gelmezki geri,

Dünyada yetişen her canlı soldu,
Herhalde bu şeytan yedi canlı oldu,
Gelenler geldi gitti mezarlık doldu
Ölmedi yaşıyor Asırlık Şeytan.

İftira attı herkesin ahını aldı,

Yeter artık yeter usandım candan,
Çilesi bir yandan ölüm bir yandan,
Dünya denen iki kapılı handan,
Bir şey anlamadım Anlayan Varmı.

Kimse bıkmaz mert İnsanla Yiğitten,

Bu Dünyaya geldim Hale ararım,
Acaba ben kendimimi yorarım,
Belki bilen varsa size sorarım,
Ararım Bulunmaz Vicdan Nerede.

Yarına çıkmaya yoktur senedim,

İstanbulun havası bunaltır boğar,
Asıl sade yaşam Anadoluda.
Ufuktan ufuktan bir güneş doğar,
Asıl sade yaşam Anadoluda.

Tek fakirlik engel koyar yoluma,