Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Zenginle iç içe olursun kenet,
Dünya değilde muhanetten muhanet,
Görünenler yaşananlar açık net,
Zenginin peşinde ırgatsın Dünya.

Mazluma garibe hayelsin düşsün,

Senide benide tanıyan tanır,
İnsanlar acayip kalmamış onur,
Afacan kediler leşi kıskanır,
Hırsız karga tellal olmuş işe bak.

Çok şükürki senden iyi bu halim,

Budünyaya geldim diye sevinme,
Çile günler bekler boşa övünme,
Önce ağla sonradanda döğünme,
Örtmez yorgan ayağına dar senin.

Yer kalmamış karış karış parselli,

Kardeşimde olsa şer oğlu şerse,
Hep kendine yontar hep bana derse,
Sevmem asla bana dünyayı verse,
Ben dürüst insandan başka tanımam.

Eğer bir insanda varsa her ayak,

Bu seyri alemi gökde ki ayı,
Dünyada tek varlık dolaşan insan.
Kötüden kötüsü iyiden iyi,
Nice emellere ulaşan insan.

Bu düzeni benim aklım almıyor,
Tok olanlar aç halinden bilmiyor,
Hayat bizi bize mutlu kılmıyor,
Geniş dünya neden bize dar olsun.

Hep insanız nedir sende özellik,

Garibani küçümsüyor çokları,
Hemde saf ve temiz alnı akları,
Fasa fiso oldu İnsan hakları,
İnsana gibi İnsana değer verilmez.

Haramcılar el sırtından doyarlar,

Uzak dert tasaya kedere gama,
Adam derim adam gibi adama,
Lanet insan eti yiyen yamyama,
İnsan öldürene insan diyemem.

Derdi olan içten içten iniler,

Yenilmiş nefsine hep kaba, saba,
İnsana, insanlığa göstermez çaba,
Unutmuş selamı etmez merhaba,
Hayvandan azmana insan denir mi?

Ak değil sarı değil bu kedi farklı,
Her işi tersine döner ters çarklı,
Sade kendini düşünmeye yetiyor aklı,
Gezer leş peşinde kara kediler.

Her bulduğu yerden koparır kaçar,