Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Sonuçta dünyada Allah'a kulsun,
En azından hak yerini bulsun,
Anlamadım anlayana aşk olsun,
İnsanları çözemedim bir türlü.

Yalakçılar ağasını şakşaklar,

Kölemi var öyle dur derim ahmak,
Zordur şerefsizin gahrını çekmek,
Kolay değil geniş açıdan bakmak,
Heryerde diz boyu çoktur haksızlık.

Yalakalar el ardında gezerler,

La derse lo demez inadı inat,
İnatçılık bekirde olmuştur sanat,
Sağlamdır inadı ayrılmaz kenet,
La derse lo demez curacı Bekir.

Tokatlı niksarlı hemşerim tekten,

Leş vermezsen azgın itin dişine,
Dostum diye parçalansan boşuna,
İki yüzlülerin gelmez işine,
Doğru dürüst dobra sözlü olursan.

Gidişat bu soran olmaz halını,

Bizim köyde iki tane ormancı,
Birisi resmidir öteki hancı,
Bizm köydekiler sen ile benci,
Orman benim kesme diyor ormancı.

Akıllı ukala çoktur kamberi,

Akşam yatar sabah kalkar unutur,
Yüzü karası akmış gibi sırıtır,
Suçlu suçsuz gibi hüküm yürütür,
İnan asıl doğru insan görmedim.

Nerde hak adalet yanlış terazi,

Zalimdir insanlar gözü kör olmuş,
Her nereye gitsem çakallar dolmuş,
Nerde ehli kâmil insan kim kalmış,
Dünya sende doğru insanın yeri yok.

Paran varsa yalakçılar sırt ovar,

İster delir dostum isterse kudur,
Alın yazı kader ne ise odur,
Dünyanın gidişatı düzeni budur,
Dolmaz gariplerin çilesi dolmaz.

Ne gerek hava yapmaya ne gerek nama,

Meğerki çok imiş dar gün dostlarım,
Belkide koynumda yılan beslerim,
Aklım başımdadır şaşmaz hislerim,
Dostlar dar günümde dönüp bakmadı.

Nedir bu gariplik belim büküldü,

Bekler fırsatını bekler dar günün,
El değil en yakın candan cananın,
Anladımki buda kaderim benim,
Dostlar böylemi olur kardeş dediğin.

Kendi mirasına nankör şükür etmiyor,