Veysel Sari Şiirleri - Şair Veysel Sari

Bak yine gece çöktü bu yorgun şehrin omuzlarına, ben yine seninle ama sensizliğin o en kuytu zulasındayım. Adını anmak yasak, gözlerine bakmak günah sayılmış bu sahte düzende; bizim sevdamız mühürlü bir kapı, zincire vurulmuş bir mahkûm, sonu gelmeyen bir gurbet hikayesi gibi öylece duruyor hayatın tam ortasında. Oysa seninle biz, aynı gökyüzünün çocuklarıyken ayrı iklimlere savrulmuş yolcularız; aramıza çekilen o devasa teller demirden değil, kaderin o aşılmaz inadından ve hayatın o acımasız sessizliğinden örülü.

Göz göze geldiğimiz o kaçak saniyeler var ya, hani hem baharı müjdeleyip hem ayazda kalmak gibi; o anlarda zaman duruyor da biz o duran zamanın sınırlarından bir türlü dışarı sızamıyoruz. Ben seni beklemeyi, kimsesiz sokakların o buz tutmuş kaldırımlarında, her rüzgârda senin kokunu soluyarak ama dokunmanın ateşi avuçlamak olduğunu bilerek öğrendim. Kelimelerim birer feryat gibi birikiyor içimde ama yolların hiçbiri sana çıkmıyor, bütün kapılar yüzüme ağır birer hüzün perdesi gibi kapanıyor. Şimdi bu koca şehirde bir başıma, kalabalıkların uğultusunda senin adını fısıldıyorum; kimse duymuyor, kimse bilmiyor bu içimdeki devasa yangını.

Yalnızlık dediğin, sadece tek başına kalmak değilmiş; binlerce insanın içinde senin bir tek gülüşüne muhtaç olup da o gülüşü yasaklılar listesine eklemekmiş. Bir yanım "artık sus" diyor bu dipsiz kuyuda, öbür yanım "ölene kadar bekle" diyor bu yangın yerinde; sahi sevmek mi daha zor, yoksa sevilip de kavuşamamanın o devasa boşluğunda asılı kalmak mı? Bizimkisi bir çiçek dalının kayanın bağrında açma inadı, bir kuşun kanadı kırık halde sonsuz ufuklara duyduğu o çaresiz sevdasıdır. Ey benim yasaklım, ey ulaşılmazım; sen benim içimde sustuğum o en büyük çığlığım, kalabalıklar içinde büyüterek sakladığım o en derin kimsesizliğimsin.

Biz hayatın o en delişmen, o en fırtınalı günlerinde, sevgiye bir ihtilal gibi sarılmıştık.
Yüreğimizi bir barut fıçısı gibi ortaya koymuş, bağlılığı namus saymıştık.

Öyle ucuz, öyle satılık değildi bizim sevdalarımız;
Bir selam için dünyayı yakar, bir dost gülüşü için ömrümüzü bir kibrit çöpü gibi tutuştururduk.
İnandık be! Toprağın kokusuna, insanın mertliğine,

Yavrumu aldı kara toprak,
Üşürsün, bu nasıl bir kucak?
Kucağım boş kaldı, yangınım,
Bu nasıl ateş, ben yandım.

Güneşim battı ansızın,

Bir odada, yalnız kaldım, duvarda resimlerim,
Gözlerim hep onlarda, yorgun düşer her birim.
Yanımda kimse yok, boşlukta gezer elim,
Ama hep bir umut var içimde, bir sevda dilerim.

Bir ışık, bir sevda belki, kim bilir, bir hayaldim,

Yüreğimde bir yangın, sönmeyen bir ateş,
Gözlerimde bir isyan, dinmeyen bir öfke.
Bu şehir bana dar, bu hayat bana yalan,
Yıkılsın bu sevdam, sensiz geçen her an.

Adın dilimde bir zehir, her an yakar tenimi,

Kafesinden firar etmiş bir ömür gibi,
Sırtımızda koca bir kambur, cebimizde kırık aynalar...
Biz bu hayatın neresinden tutsak elimizde kaldı,
Biz sustuk, sustukça içimizdeki fırtına dalları kırdı.
Şimdi kalkıp kendimize mi küselim?
Hayır! Bizi bu uçuruma iten yollar utansın.

Hasretin izleri, kazınmış yüreğime,
Bir yara gibi, kanar durur içimde.
Yollar uzar gider, sensiz bu şehirde,
Bir umut ışığı, ararım her yerde.

Geçmişin hatırası, bir film şeridi gibi,

Yine De Seni Severim

Hiç kimsenin uğramadığı o ıssız derinliğimde,
Kendi sessizliğimi senin adınla bölerim.
Şu gürültülü dünyanın bütün sesleri birer birer çekilse,
İçimde yankılanan tek bir ayak sesi kalır...

Yine vurdum kendimi yollara,
Yine sırtımda o eski, o yorgun hırka...
Cebimde bir iki tütün kırıntısı,
Gönlümde bitmek bilmeyen o ağır fırtına.
Adımlarım benden bağımsız,
Sanki yer çekimi değil de, dert çekimi bu!

Gece yarısını çoktan geçti saatler, odada derin bir sessizlik...
Elimde kırık dökük bir kalem, önümde bomboş, uçsuz bucaksız bir sayfa var.
İçimde dinmek bilmeyen bir fırtına, yüreğimde amansız bir sızı...

Ne yana baksam duvarlar üstüme geliyor, ne yana dönsem yalnızlık.
Hani insan kaçmak ister ya kendinden, kaçamaz, duvara çarpar;