Veysel Sari Şiirleri - Şair Veysel Sari

Gittiğin gün, takvimin yapraklarını değil, göğsümün sol yanını kopardılar sanki.
İnsan, içindeki dünya yıkılınca zamanın da onunla birlikte duracağını sanıyor.
Saniyeler akmayacak, akreple yelkovan o uğursuz dakikada çakılı kalacak, dünya bir daha dönmeyecek zannediyor.
Ama dönüyor işte...
Öyle insafsız, öyle aceleci ve öyle arsızca dönüyor ki dünya; senin yokluğun bende kıyametken, sokaktaki hayatın kendi ritminde akıp gitmesi canımı en çok acıtan oluyor.
Zaman geçmez sanmıştım.

Bir zamanlar, gözlerin denizinde kaybolmuştum,
Her dalgasında, aşkın en derinlerine dalmıştım.
Ellerin, ellerimde bir güven limanıydı,
Sözlerin, kalbime yazılan bir aşk destanıydı.

Oysa ki seni çok sevmiştim, delicesine,

​Yine bir akşamüstü çöktü şehrin üstüne,
Sanki güneş küsmüş, geceyi sermiş önüme.
Elimde yarım bir sigara, dumanında sen,
Yüreğimde bir hançer, kanar durur derinden.
Hani derler ya; "dağlar devrilirmiş insanın üstüne",
İşte öyle bir ağırlık, çıkmaz sese, çıkmaz nefese.

Demir Parmaklıklar Ardında Özgürlük
Demir parmaklıklar, soğuk duvarlar,
Ruhlar sıkışmış, umutlar yaralı.
Dışarıda özgürlük, kanat çırparken,

Mahkum yürekler, hasretle ağlar.

Sen, hayatıma doğan bir güneş gibi, karanlık gecem aydınlanır,
Varlığınla dünyam değişir, her anım seninle anlam kazanır.
Sen benim ruhumun ikizi, kalbimin gerçek sahibi, can yoldaşımsın,
Ömrümün en büyük anlamı, sonsuz bir aşkın yoldaşısın.

Seni ilk gördüğüm an, sanki durdu tüm zamanlar,

Demir gölgeler parçalanır, iç benlikler uyanır,
Arzuların koru, kalpleri kavurur.
Sınırlar silinir, zihinler yükselir,
Ruhun yankısıyla, evren coşar.

Her soluk bir kıvılcım, her devinim bir destan,

Anlat anne;
Şakağımdaki bu sızı, hangi vuslatın yarım kalmış borcu?
Yüzümdeki her derin yarıkta, sahipsiz bir kışın ayazı pusuda.
Ben aynalara her dokunduğumda, parmak uçlarımda birer yıldız sönüyor.
Anladım ki beklemek;
Kırık camlar üzerinde yalınayak menzile yürümekmiş.

Zemin ayağının altından çekildiğinde anlarsın;
Gökten zembille inen dostlukların aslında birer illüzyon olduğunu.
Alkış sesleri çekilince kulaklarından,
Sadece kendi nefesinin hırıltısı kalır baş ucunda.
Adın unutulur, hükmün silinir, varlığın bir yük olur omuzlara;
Sakın tökezleme.

Her gece rüyalarımda olup beni uyutmayan,
Kalbimin sana ait olduğunu haykırmak için geldim.
Ey sevdanın girdabında kaybolduğum,
Seni ne kadar çok sevdiğimi anlatmak için geldim.

Yüreğimize umut tohumları ekilsin, yeşersin diye geldim.

Gözleri vardı; karanlığın en derin, en zifiri tonu bile o gözlerin yanında aydınlık kalırdı.
Bakışlarında ömrün tüm çilelerinin silinmez izleri, bitmek bilmeyen hasretlerin o en acı sonu saklıydı.
Yalnızlığın o buz gibi, o kimsesiz koynunda, yıllarca benden ve hayattan uzakta kalmıştı.
Ne zaman yüzüne baksam, acının, öfkenin ve korkunun keskin gölgesini görürdüm o kara gözlerinde.
Merak ederdim hep; gecenin o dipsiz, o korkunç kuyusundan mı çalmıştı bu simsiyah karayı? Bilmiyordum ama o bakışlar beni benden almaya, ruhumu yerinden sökmeye yetiyordu.