Sana giden yolları kendi elimle çizdim,
Aşkın deryasında ben, bilmeden sessiz yüzdüm.
Şimdi bir enkaz gibi, şu ömrümü ben dizdim,
Ben herkese küstüm, en çok ben olan bana küstüm.
Gözlerine bakarken, cenneti görürdüm ben,
Dışarıda hayat bildiğin gibi akıp gidiyor; telaşlı, yorucu ve kendi halinde,
Ama benim sol yanımda dinmeyen bir sızı var, aklım fikrim o hastane köşesinde.
O beyaz odanın soğuk duvarlarına inat, bil ki yalnız değilsin bu amansız savaşta,
Ablanın yüreği seninle atar yeşil gözlüm, sen benim içimde bitmeyen en derin nefessin.
Biz seninle ne fırtınalar atlattık, ne acıları omuz omuza verip içimizde susturduk,
Birimizin canı yansa, diğerimiz kan ağlar ama hayata karşı yine de dimdik dururduk.
Zamanı geriye sarmak mümkün olsaydı eğer, o son cümlenin boğazımdan yırtılarak çıkmasına izin verir miydim, bilmiyorum.
İnsan nefes alamayacağını bile bile kendi elleriyle örer miymiş meğer ayrılığın duvarlarını? Örürmüş.
Ama bu duvarın tuğlalarını tek başıma dizmedim ben; sen arkana bakmadan giderken, harcını kendi ellerinle kardın.
Aslında bu ayrılık benim değil, tamamen senin seçimdi; senin gizli ajandandı, senin arzundu.
Gurur denilen o soğuk kuleye çekilip kapıları ardımdan sertçe kapattığımda, kazandığımı sanmıştım.
Yine gecenin o lanet üçü…
Yalnızlık denilen o meret, soğuk nefesini tam enseme üflüyor yine.
Zaman akmıyor sanki;
duvardaki saatin yelkovanı her ilerlediğinde sensizliğin o sağır edici,
o yırtıcı sessizliği vuruyor şakaklarıma.
Kaçıncı gece oldu bu, vallah saymayı bıraktım.
Sevdanın girdabında kaybolduğum bu şehirden ben,
İşte gidiyorum, sana kalsın bu diyar, bil ki sen.
Yazı da kışı da, anılarla dolu bu diyarı bırakıp,
İşte gidiyorum, ruhum firar ediyor artık, yanıp.
Sana olan sevgimi, bir ömür feda ederek yola,
İşte gidiyorum...
Ardımda bırakılan o harabelere,
o yıkık dökük güvenlere bir kez bile dönüp bakmadan.
Gözlerimde binlerce hayal kırıklığının keskin tortusu,
cebimde ise size harcarken bozuk para gibi harcadığım
o koskoca, o geri gelmez ömürle...
Feryadım sığmıyor artık bu daracık göğüs kafesime,
Soluğum düğümlenmiş, adın çarpar her nefesime.
Kaç zemheri geçti, kaç bahar kurban edildi bu sese?
Duyun ulan! Duyun bu yarı yolda kalmışın son haykırışını;
Ben bugün, bende kalan ne varsa hepsinin isyanındayım!
Gülümsemek mi her daim, sahte bir maskeyle sen,
İçindeki fırtınaları gizleyerek mi, bilemem?
Yoksa dürüst olmak mı, çıplak bir yürekle,
Kırılmaktan, incinmekten korkmayarak mı, öyle?
İyi olmak mı, herkesi memnun etmek için çaba,
Kara bir leke gibi çöktün ömrüme,
Her yerden saldırdın, vurdun kalbime.
Onulmaz yaralar açtın derinde,
Yine de isyanım olmadı sinemde.
Kahreden hayat, ben sana neyleydim ki?
Kalbimin derinlerinde hala sen varsın ya hani,
Senden sonra kimseyi sevemedim senin gibi.
Yalnız kaldım, aradım seni her bir anını
Adın dilimde dolaştı, boştu sensiz her yanım.
Aradım, arayıp bulamadığım tek hayalim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!