bana ait olmadın
hiç bir zaman kırıntısında
o yüzden
oyuncağı elinden alınmış çocuk değildim ben
hiç oyuncağı olmamış çocuktum
öyle büyüdüm.
bir konser kalabalığıydı sevdam
iğne atsan yere düşmez
ben seni tıklım tıklım sevmişken
konsere çıkmayan sanatçı gibisin sen
şımarık
ukala
yağmurluğa atanamayan damlalar
birikiyor gözlerime
hani biri diğerine halini sorsa
tufan olup kopar
denizler boğulur oracıkta
kırkikindi yağmurları gibi
hep aynı saatte çalıyor kapımı yokluğun
farklı günlerde hep aynı özlüyorum seni
değişmiyor seni sevmelerim bir türlü
ama tek başına çekilmiyor bu yalnızlık
gelsen de tutsan bir ucundan şunun
bir sabah açınca perdeni
pencerende bembeyaz bir güvercin
kanatlarını kırıp
arınmış bütün vazgeçişlerden
sen diye konmuş
tüm renklerine yaşamın
bardaktaki çayın gibi soğuyor
dönmeye meyilli adımların
bense fırından yeni çıkmış mamül gibi
sıcacık tutuyorum sana dair umutlarımı
ama yok satıyor her ülkede ihanetin
oysa herkes biliyor
Çocuklarımız vardı bizim
Tozlu köy yollarında yürüyen
Çocuklarımız vardı bizim
Kır çiçekleri gibi gülen
Güzel çocuklarımız...
bildiğim bütün sözcükler
yolsuzluğa karışmış
her ögesi suç unsuru cümleler
ta başından beri
dilimi dolandırmış durmuş
ikimiz yıllardır sevgiliydik
ama senin haberin yoktu
çünkü aşk
sevginin en bencil haliydi
o yüzden paylaşamazdım
hislerimi seninle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!