Vedalarda Bir Başlangıçtır

Seninle yaşayamadığım bir ömür var kursağımda
Yutkunamadığım bir düğüm gibi boğazımda
Bir acilin önüne atılmış yaralı gibi
Kanarken bile anlaşılmayan bir yanımda

Hayatın ortasına savrulmuş bir yabancı gibiyim
Ne başlangıcım belli ne de sonum, kayıp gibiyim
İçimde yankılanan sessizlik bile bağırıyor
Ama duyan yok, ben kendi içimde çaresizim

Çaresizlik içinde yalın ayak limanına koştum
Her adımda biraz daha senden uzaklaştım
O limanın ucunda senin olmayacağını bilmek
Bir insanın kendini kendi içinde yakmasıymış

Bir ihtimal diye sarıldığım her hayal
Şimdi elimde kırılmış cam parçaları kadar hayal
Dokunsam acıyor, bıraksam kanıyor içim
Sevmek bile bana sanki yasaklı bir ihtimal

Gözlerim kapalıyken bile seni görüyorum
Ama açınca yokluğunla yeniden ölüyorum
Bir yanım “kal” diyor, bir yanım “git” diye bağırıyor
Ben ortasında parçalanmış bir ben olarak duruyorum

Sustum sandılar, oysa içim kıyamet
Her kelimem yarım, her duygum felaket
Sevda dediğin şey bu kadar ağır mıydı
Yoksa ben mi taşıyamadım bu emaneti

Bir şehir gibi içimde yıkıldın yavaşça
Her sokakta biraz daha kayboldun usulca
Ne dön diyebildim ne de kal diyebildim sana
Sadece sustum… en ağır vedayla

Ve şimdi anlıyorum geç de olsa
Bazı sevdalar yaşanmak için değilmiş aslında
Sadece insanın içinde büyüyüp
Onu sessizce bitirmek için varmış