31- Tu u Ez Şiiri - Ali Fırat Dicle

31- TU Û EZ

Êdî kî dişibe kê?
Rû di nav ronahiya tar a êvarê de tev li hev bûne.
Ma ev bedewî ye, an tenê bîra tenê ye?
Çavên te mirov dike sersem, an ew çîroka kûr
ku di nêrînên te de veşartiye?

Bawer bike, dem di hundirê me de giran derbas dibe.
Her çend gavên me nêzîkî hev bibin jî, mîna ku em li heman rêyê naşin.
Tu dibêjî: “Ez dişibim te nînim.”
Lê heger em hinekî ji serhişkiyê kêm bikin, eger em qehra xwe bi hêdî li kêleka rê bihêlin,
Belkî ew cihên ku di me de kêm mane hevûdu temam bikin.

Porên me yên sipîbûyî, niha mîna şahidên bêdeng ên boriyê dibiriqin.
Me êş kom kirin, û bi hêdî-hêdî di hundirê xwe de xistin.
Wan bi kêfxweşiyên me re pêşbazî kir.
Lê ne êş serket, ne jî kêfxweşî.

Em her dem li navberê man.
Ne tam di tariyê de, ne jî tam di nav ronahiyê de.
Mîna du xerîb ku li ser kenara jiyanê dimeşin.
Tu... û ez.

04.04.2022