Vazgeçtim Senden

VAZGEÇTİM SENDEN
Artık, vazgeçtim senden.
Gidiyorum, senden ve senin olduğun bu şehrinden...
Bu şehrin ışıkları, senin için yansın bundan sonra...
Senin için, sönerim ben.
Bavulumu topladım, gidiyorum.
Sana öfkelenmeden, hiç bir şeye zarar vermeden ve hatta,
Işıkları yakmadan gidiyorum.
Sen rahatsız olma yeterki, bulurum yolumu ben.
Olurda tökezlersem, zahmet edip tutma ellerimden.
Düşe kalkada olsa, giderim ben.
Giderim gönlümde ki akan nehrinden.
Çekilirim içime içime...
Belli etmem kuraklıklarımı, merak etme sen.
Vazgeçtim senden.
Gidiyorum senden ve senin olduğun bu şehirden.
Söndürdüm bütün ışıklarımı... Asma kilitler vurdum tüm kapılarıma, gidiyorum.
Hiç bir şey almadan ve sana borçlu kalmadan gidiyorum.
Sırtıma giydiğim bir tek yeşil elbisem bir de; kırılan kalbimin parçalarını koydum bavuluma, gidiyorum.
Gidiyorum seni uyandırmadan, ayaklarımın ucuna basa basa, kapıyı gıcırdatmadan, sessiz sedasız gidiyorum.
Ve hatta nefes bile almadan, çektim kapıyı gidiyorum.
Senin şehrinin, arnavut taşlı boş ve karanlık sokaklarında.
Bir tek ayakkabımın topuk sesleri gelebilir kulaklarına...
Onun için de, lütfen kusura bakma.
Ayak seslerimi işitirsin belki ama ağlamalarımı, duyamazsın asla.
Bu şehrin karanlık sokağında usul usul yürüyorum.