Ezelden Ebede Şiiri - Nazife Yıldırım Ün ...

EZELDEN EBEDE

Ol dedi; Âdem’den zuhûr etti cân,
Emriyle nizam buldu arz ile semân,
Rahmet nefhasıyla dirildi her an,
Âlem bir hikmetle kurulmadı mı?

Levh-i ezel üzre yazıldı takdîr,
Kalemden döküldü hikmetli satır,
Gönle doğan sırra erince fakîr,
Hakikat kapısı açılmadı mı?

Besmele nuruyla ağardı yüzler,
Feyziyle şâd oldu mahzun gönüller,
Secdeye varırken cümle melekler,
İnsan bu sır ile yoğrulmadı mı?

Sırât-ı müstakîm gösterdi râhı,
İman mamur etti kalbi,dergâhı,
Sünnet izlerinde bulanlar şâhı,
Rahmet kapıları açılmadı mı?

Aşkın bâdesinden içenler yanar,
“Allah” nidâsıyla kalplerdeki nar,
Ateşi gönülde daima kanar,
Canlar o nefesle dirilmedi mi?

Kelâm-ı kadîmden doğunca ziya,
Nura gark eyledi arz ile semâ,
Ahmedi Muhammed gelince dünya,
Alemce murâda erilmedi mi?

Dört kitabın özü tevhîd ü yakîn,
Arifler katında budur doğru dîn,
Benlikten geçene görünür Hak’kın,
Varlıkta bir sır da görülmedi mi?

Gül yüzlü Nebî’nin açtığı izler,
Ölü gönüllerde yeşerdi közler,
Sadık dillerdeki hikmetli sözler,
Kul Mevlâsına çekilmedi mi?

Ezelden ebede sürüp giden hâl,
Aşk ehline aşikâr olur bu meâl,
Düşse de kuluna uzanır cemâl,
Deftere bu hüküm yazılmadı mı?

Nazife YILDIRIM ÜNALAN
Semân (Gök, gökler, semalar)
Nefha (Sözlük anlamı “üfleme, soluk verme, nefes üfürme”dir.