Döküldü Şiiri - Nazife Yıldırım Ünalan

DÖKÜLDÜ

Hakikat yoruldu uzun yollarda,
Yiğitlik anılır eski çağlarda,
Eğriler çoğaldı doğru kollarda,
Yarış atlarından nallar döküldü.

Bir çınar altında büyürdü köyler,
Nasihat dinlerdi gençler ve beyler,
Şimdi hatıradan ibaret her yer,
Koskoca çınardan dallar döküldü.

Kapılar ardına sürgüler vurduk,
Komşunun derdine gözleri yumduk,
Aynı sokaklarda yabancı olduk,
Sıcak eşiklerden yollar döküldü.

Yetime uzanan eller çekildi,
Merhamet bağına incir dikildi,
İnsanlık yokuşta dara itildi,
Güçsüz omuzlardan kollar döküldü.

Hakkın terazisi şaştı bir yerde,
Alkışlar yükseldi boş gösteride,
Arının emeği kaldı petekte,
Emek sofrasından ballar döküldü.

Kiminin atlası kiminin tacı,
Saklanamaz olmuş içteki acı,
Kaybettik adalet denen ilacı,
Eski mahkemeden hâller döküldü.

Takvim yaprakları savurdu döktü
Nice güzel insan dünyadan göçtü,
Bir nesil sessizce omzundan çöktü,
Ömür takviminden yıllar döküldü.

Ne taşın suçu var ne yağmurun ki,
Hangi rüzgâr yıktı varolan mülkü,
Kendi elimizle yitirdik ülkü,
Yarış atlarından tozlar döküldü.

Nazife YILDIRIM ÜNALAN ✍️