Kırık Kanatlarım

KIRIK KANATLARIM

Temmuz ayının sıcağında,
Buz tutmuş hayallerim.
Annemin kucağına oturmuşum, ellerinde ellerim.
Kardamı yattın? a kızım diyor.
Buz kesti bak yüreğim.
Sarıyor sarmalıyor ama ne fayda, yinede üşür ellerim.
Uçsuz bucaksız bozkırlarında,at koşturduğum memleketim.
Senin toprak kokulu göğsünde uyuyorum.
Düşlerimde bile seni görüyorum.
Sende esir kalmışım,hatıralarında tutukluyum.
İs kokan odun ateşinde pişmiş demli çayım.
Firezli tarlalarında, dikenlerin kanattığı çıplak koşan ayaklarım.
Ve ayaklarına prangalar vurulmuş o mahsun çocukluğum.
Güneşten önce uyanıp, çayırlarında yayılan yılkı atlarım.
Daha gül goncası iken, kırılan kanatlarım.
Ve gün batarken, kızıl bulutlarla yarışan göçmen kuşlarım.
Kırık kanatlarım ama!
Durun bekleyin beni, belki onarırım belki yaparım.
Bende varım.
Kırık ta olsa,yine çırparım.
Kızıl gökyüzünde gözden kaybolan çaresiz umutlarım.
Gelin gelin!
Nereye gidiyorsunuz?
İşte ben burdayım.
Kara kızılın arkasında, gizlenmiş yarınlarım.
Tan yeri ağarırken büyük güneşin içinden, yeniden doğar umutlarım.
Radyolarda söylenen yarı parazitli dinlediğim, o memleket kokan şarkılarım.
Ne zaman ve nerede çalsa, çiçek açar dağlarım ovalarım.
Ve çiçek açar, kalbimdeki bütün karanlık odalarım.

Nazife Yıldırım Ünalan ✍️

GÜNEŞE DÖNDÜM YÜZÜMÜ