Kal Geldi Bana Şiiri - Nazife Yıldırım Ü ...

KAL GELDİ BANA
Bir akşam vaktiydi çökerken hüzün,
Gözlerin değince değişti yüzüm,
Baharı yaşadım silindi güzüm,
Karşımda  görünce kal geldi bana.

Yanakta güllerin açtığı demdi,
Bakışın gönlüme verilen cemdi,
Saçının her teli ayrı âlemdi,
Sandım Hint ipeği, şal geldi bana.

Bir tebessüme bin, derdin saklarım,
Baktıkça tutuşur garip ahlarım.
Maçupça kızaran o yanakların,
Kırmızı güllerden al geldi bana.

İçimdeki fırtına birden savurdu,
Gönül aşka geldi hayaller kurdu,
Kurumuş dallarım çiçeğe durdu,
Baharda yeşermiş dal geldi bana.

Dudağından dökülen bir çift kelamla,
Dertlere savruldum narı belamla,
Şerbetmi içirdin, sen damla damla,
Sandımki Anzer’den bal geldi bana.

Gözlerinin içinde kayboldum, pustum,
Ben beni unuttum, sevdanla dostum
Bir çift söz demedim mahzunca sustum,
Sandım dilim yuttum lâl geldi bana.

Bir bakışın yetti bin söze bedel,
Ne dert kaldı bende ne eski keder,
O an ölüm gelse kaç para eder,
Tarifi imkânsız hâl geldi bana.

Şimdi sorarlarsa nedir bu hâlin,
Derim ki sebebi bir çift cemalin,
Serimden gitmiyor eşsiz hayalin,
Seni görünce afal geldi bana.

Güller bahçesiydin geçtim içinden,
Vazgeçtim dünyadan geçmedim senden,
Bir ışık yürüyor  karanlık yerden,
Sana ulaşmak hayal geldi bana.

Nazife YILDIRIM ÜNALAN ✍️