Vaha Sandım Serabı Şiiri - Harun Beyazoğlu

Bir başkasının mihrabında kulken sevdim seni,
Eskimiş bir yaranın yerine koyarım sandım tenimi.
O gitti, lakin mühürlendi kalbinin o mahrem yeri;
Dolduramadım boşluğunu, bir enkazda bıraktın beni.

Gidip bir yabancı gölgeye sığındın, vaha sandın serabı,
Ben sustukça ruhuma çöktü bu bekleyişin ağır azabı.
Uzaklaştın; her adımda bir uçurum kazdın aramıza;
Sanki bir cürüm gibi kaçtın, hiç bakmadan yaramıza.

Yad ellerde gülüp, başkasının omuzunda ağladığın o anlarda,
Gönlün sürgün yemiş bir kuş gibi titrerken yabancı damlarda;
Ben hâlâ o viranede, seni bekleyen o son yangınlarda,
Küllerimi savururum, vuslatın sustuğu o kör akşamlarda.