Vaha Sandım Serabı Şiiri - Harun Beyazoğlu

Bir başkasının mihrabında kulken sevdim seni,

Eskimiş bir yaranın yerine koyarım sandım tenimi.

O gitti, lakin mühürlendi kalbinin o mahrem yeri;

Dolduramadım boşluğunu, bir enkazda bıraktın beni.

Gidip bir yabancı gölgeye sığındın, vaha sandın serabı,

Ben sustukça ruhuma çöktü bu bekleyişin ağır azabı.

Uzaklaştın; her adımda bir uçurum kazdın aramıza;

Sanki bir cürüm gibi kaçtın, hiç bakmadan yaramıza.

Yad ellerde gülüp, başkasının omuzunda ağladığın o anlarda,

Gönlün sürgün yemiş bir kuş gibi titrerken yabancı damlarda;

Ben hâlâ o viranede, seni bekleyen o son yangınlarda,

Küllerimi savururum, vuslatın sustuğu o kör akşamlarda.