Bin Yıllık Zulüm Şiiri - Harun Beyazoğlu

Bakışların kalbime saplanan paslı bir süngü,
Kendi cennetimden, senin ellerinle sürüldüm.
Gözlerimin önünde bittin, ben hala körmüyüm?
Yangınından geriye kalan o bir avuç köz müyüm?

Aramıza attığın o çözülmez kördüğüm,
İhanetini her soluduğumda hırsımdan köpürdüm.
Gerçekleri görmüyorsun, olmuşsun o aşkın körü,
Söylesene o yabancı, benden daha mı kötü?

Gidişin eller için şenlik, ruhumda kara bir düğün,
İsmini her andığımda boğazımda düğümlenir düğüm.
Sana feda ettiğim o yıllar artık sadece bir dündü,
Geleceğe dair ne varsa, o vedanla bir anda söndü.

Kendi karanlığımda bir mum gibi eridim, söndüm,
Sana yanan o koca orman, tek bir sözünle söndü.
Gözümde fer kalmadı artık, kapandı bu bölüm,
Başkasını seçişin, bana bin yıllık zulüm.