Herkes Gittiğinde Şiiri - Harun Beyazoğlu

Boğazına gömülüp sustun mu hiç en derinden?
Kelimeler düğüm olur, sökülmezken yerinden.
Anlatacak çok şey varken, çıkmaz ya dudaktan tek harf;
Sessizliğin sinesine hapsolur her bir itiraf.

Belkilerle yol aldık, keşkelerle yorduk ömrü,
Bir "neyse"ye sığdırdık, o en ağır, tozlu yükü.
Zaman akıp giderken, biz hep aynı eşikte kaldık;
Umut bittiği anda, o yorgun uykuya daldık.

Işığına herkes koşar, her yanın aydınlıkken,
Dostun çok olur elbet, güneşin parlıyorken.
Ama beni asıl karanlığında, o ıssızlığında göreceksin;
Herkes gittiği anda, sen yine bana döneceksin.