Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

Çaresiz, güçsüz
Çarem çaresizlik oldu, kırık dökük haldeyim
Sesi çıkmayan sesimle, halim söylemekteyim
Emanet sevinçlerimle, öylesi gülmekteyim
Hayallerim güç vermedi, güçsüzüm çaresizim

Can evim (cenevim)

Sevdim yalanını bilerek
Sevdim rüyalarımı süsleyişini
Biliyorum sen sevmedin
Ama ben sevdim, neden?

Değil

Son değil
Son olmayacak
Sen durmayacak
Ben susmayacak

DAMBAŞ EV


Benim aşkım var mı? Ya sevgilim
Neden söylemek korkutur
Birileri çalmasın, içim yanar, yüreğim sızlar

Nasıl ağabeylik;
Deme sakın dost bildiğim
Nasıl sevdiğim nasıl sever dediğin
Öyle yorgun öyle bitkin bilsen
Dinlen desen
Dinlenmeyince

Çocukluğunu verseler bugün bırakır mısın yerini
Küçük bir çocukken annenin babanın öpüşlerini
Hep güzel düşündün göremedin bugünün içini
Görseydin kabul etmek ister miydin çirkinliklerini

Seni bir kadın sevmiş, kendisi doğuda
Sana gönlünü vermiş, dememiş batıda
Anayı terk edivermiş, kalmamış doğuda
Sana sığını vermiş, yer etmiş batıda

Kars Kağızman’ ı neyse, İstanbul’u hele

BELKİ

Arayanın olur gelir dersen, gelir belki
Dün ağlayıp bugün gülersen, güler belki
Yarın söz ve bedenle yüksen, çeker belki
O ve sen yaşayabilirsen, yaşar belki

İçim içime sığmıyor neden dir bilmiyorum
Almışım başımı nereye gittiğimi bilmiyorum
Birini bekliyorum birimi bekliyor bilmiyorum
Geriye bakıyorum yarım asra yakın zaman geçmiş
İleriye bakamıyorum elde avuçta her şey bitmiş
Hayat senin hayatın değil artık başkalarının hayatı

İlk olsunlar, son olsunlar
İlk yeniliş, son diriliş
Kanmışım, yanılmışım
Diye başladık
Diye bitiremedik