Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

İstedin dost olalım, dost mu? Olduk
İstedin kardeş olalım, kardeş mi? Olduk
Ne dost olduk, ne kardeş, sen mi? İstedin ben mi?
Ne sen istedin, ne ben
Seni bana, beni sana iten
Ha o olmuş, ha bu

CESARET

Ben sevda kapısındayım
Açılmasa bile
Ben arsız ben yüzsüz
Çalıyorum kapını

Çilem

Gözlerim gözyaşlarına hasret
Niyet ağlamak değil özlemdir
Sen nesin adında değil nedret
Özlemin çekmek benim çilemdir

Bu gece sen vardın

Gözlerine baktım tebessümü aradım
İfadesiz bakışlar neden bulamadım

Yorgunum bitkinim bırak der gibi

Mutlu etmiştin otuz ocakta
Umutla herkesin kucakta
Sevildin, okşandın, koklandın
Taze bir kandın, candın
Ailenin en sevileni oldun
Fark edildin herkesin neşesi oldun

Bir gülüm
Unutturdunuz, unuttunuz
Hayallerimizi, ümitlerimizi
Yok ettiniz, kaybettirdiniz
Özlem dolu, ömürlerimizi

Bilinmeyen numara

Bildirme sakın diyen, giymiş ipek pazen
Buradayım salınan ben, alınan ben
Düşürdüm ağına düşme sakın
Kaçan ben kaçıran o

Belkize

Kimseleri tanımadan seni tanıdım
Bu gece seni düşündüm uyumadım
Belki sen çok istedin ben sarılmadım
Ağlamak istedim annem ağlayamadım

Ben neyim
Garip bensem hayat ne?
Ben neyim ne değilim
Yüreğimde bir korku
Hayat mı? Garip, yoksa ben mi?
Ak düşmüş saçlarıma

Ananın Pişirdiği

Anam karnında taşıdın
Bit düşmüş başım kaşıdın
Gün geldi düştüm acıdın
Benim acımı içinde yaşadın