Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

ŞAHİT

Şahit
Çarem çaresizlik oluyor
Çaresizliğimle bir başıma kalıyorum.
Sen acıları tek başına yüklendikçe

RAHAT UYU
Sana sevda yolları aşıp gelemedim
Ağlar sanırsan onu da beceremedim
İçimdesin seni dışıma veremedim
Meleklere ısmarladım dua bilmedim
Emet sessiz sulova kurmuş göremedim

Siler elayı

Sevdası tek değil, çift olanlarız
Demem ilk aşkımsın, senin aşkınım
Aşktan gülenlerin, ağlayanlarız
Sen benim baharım, içimde kanım

Seni Avuturlar
Bilirsin dara düştüğünde, yanında olacağımı
Gözlerin içine bakarak, bak geçti diyeceğimi
Düşünürsün sevmediğimi, yalan söylemediğimi
Yirmi sekiz yılı seninle, acı tatlı geçirdiğimi

Lafın Gelişi

Susuyorum içim yanıyor
Konuşuyorum yüreğim kanıyor
Hayat anlamsız ve acımasız
Demek lafın gelişi

Kul
Ben bir kulum
Sen bir kulsun
Ben mi kullandım, sen mi kullandın
Sen mi kullanıldın, ben mi kullanıldım
Sen bir kulsun

Mektup

Ümitsiz beklerim neyi nasıl derken
Hüzünlenir geceden gündüze beklerken
Zamanı zamansızlıkla bahane ederken
Aşk beni tutsak edip hapsetmişken

Neyin oldu

Bakmadık denize
Deniz yok zaten
Koklamadık çiçekleri
Sen yoksun zaten

Nesin

Sanma
Gözlerim kör, kulaklarım sağır
Görmüyorsam, duymuyorsam
Umutlarım yanında

Kandırmam, kandıramam
Kapatınca gözlerini, gelir mi? Aklına
Uyansan sabah arasan, bulursan
Dilinden döküleni kulağın duyar mı?
Bilemem, bilsem de dilemem
Ben kapattım gözlerimi