Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

Benim için ihanetin şekli yoktur
İhanetten pişmanlık duyan vardır
Duymuyor (sa) onun için yollar dardır
Bak bakalım filmi bir geriye sardır

Sen ne yapsan gidiyorsa yolundan

Ben kabıma sığamıyor, taşıyorum
Yük beni eziyor, gene ben taşıyorum
Ben neden böyleyim, şaşıyorum
Ben kendi yaramı kendim kaşıyorum

Ben bencil değilim diyorum

Beyin Alışsın


Beyin Alışsın
Çiçekler pembe mor açmış açsın
Ortaya güzel koku saçmış saçsın

Kendi halinde sevdamı kalmış
Ne dünün kıymeti
Ne geleceğin hikmeti
Düşünemem düşünemedim

Yüreğimde yangın var desem

Sanma gülmek istiyorum
Bende ağlamak istiyorum
Hala bende gülebiliyorum
Ben niçin ağlayamıyorum

Derim kafama takmıyorum

Kilitledim

Seni özledim desem ne olur
Herkes kendi nefesini solur
Sende beni özlesen aşk olur
Sende özlem yoksa nefsim olur

Çelik zırhlanmış kalbine, kilitler vurulmuş
Kilidini açamadım, kıyıp kıramadım
Kanın olup akamadım, kurumuş damarında
Yutkunup yutturamadım, tıkanmış boğazında

Şarkım olursun diye, güfteni yazdırdım

DOKUMA

Ben özledim seni dersem inanmazsın
Sen beni hiç sevmedin ki bilemezsin
Ben sevgi beklerim sen beklemezsin
Ben kavuşmayı dilerim sen dilemezsin

Eririm

Yürek bu hep atar
Gece demez, gündüz demez
Kimin için atar ne için atar
Dersen

Elleri Öpülesi

Kendini benliğini dışlamış, yüzünde umutsuzluk
Birileri mutlu memnun olsun, onun ki yoksulluk
Güler içi ağlar ama maskeli, onun ki sorumluluk
Hayat onlar için araçtır, aile bir öğün doyumluktur