Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

Bir bilmece sanki içimde
Devamlı düşümde hayalimde
Kendi kendime soruyorum
Bir bilmecenin cevabını
Her an aklıma getiriyorum
Güler yüzlülüğün sembolü olan adını

Kendimden ödün vermeliydim
Sevgi tohumları ekmeliydim
Zaman verip anlayış beklemeliydim
Sıkılsam da ben boş verip salıvermeliydim
Kural neymiş deyip çiğnemeliydim
Umut ektim, sevgi ve dostluk verdim

Onurum var benim tükürdüğümü yalamam
Utanmasan çıkarına ne halt varsa edersin sayamam
Rengin bukalemun sanki her bir çeşit tas tamam
Bilmezsin cephe nedir. Konuşunca ersin tas tamam
Diyeceksin ben kale gibiyim önünde durmam
Hak hukuk bende Hırsızlık sende diyeceksin utanmasan

Bir can

İki yürek yanar, bacaları ayrı tüter
Dumanı uçar gider, bir can ister
Su serpsin yüreğine

Omzuma dokunan kim desem
Serçe mi? , yüreğimi delen pençe mi?
Serçe olsa öterdi
Pençe olsa bükerdi
Omzumda yük ağır mı? Ağır
Kulaklarım tıkalı sağır mı? Sağır

Kilitledim

Seni özledim desem ne olur
Herkes kendi nefesini solur
Sende beni özlesen aşk olur
Sende özlem yoksa nefsim olur

Çelik zırhlanmış kalbine, kilitler vurulmuş
Kilidini açamadım, kıyıp kıramadım
Kanın olup akamadım, kurumuş damarında
Yutkunup yutturamadım, tıkanmış boğazında

Şarkım olursun diye, güfteni yazdırdım

DOKUMA

Ben özledim seni dersem inanmazsın
Sen beni hiç sevmedin ki bilemezsin
Ben sevgi beklerim sen beklemezsin
Ben kavuşmayı dilerim sen dilemezsin

Efe Bebek
Cemre düştü havaya, suya, yere değil kucağa
Eller sarınca ana kokusu almış yapışmış yanağa
Lale sümbül değil bebek kokusu geldi konağa
Ağlar susar yapar kaka sar sarmala kundağa
Laf ister sev ister gezmek ister alışırsa sokağa

Elleri Öpülesi

Kendini benliğini dışlamış, yüzünde umutsuzluk
Birileri mutlu memnun olsun, onun ki yoksulluk
Güler içi ağlar ama maskeli, onun ki sorumluluk
Hayat onlar için araçtır, aile bir öğün doyumluktur