Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

UYANDIM

Rüyaymış ben nasıl kandım
Gündüzüm de gece aradım
Aradığım gece değil
Rüyalarımda ki bilmece

TOPRAKTIR KÜFEN

Topraktır Küfen

Rüyaların derinine dalınca
Üç beş derken ömür sermayem bitmiş olacak

TUTSAM

Onun sözüne kanma, sen çirkinsin
Kendini güzel sanma, sen şekersin
Bulduğun dala konma, sen çekersin
Desem beni bırakma, sen gidersin

Mutluluktan uçtuğum gün
Uzakları düşlediğim gün
Sen dünyaya gelmiştin
Tek torunu olmuştun evin
Artık yoktu senden başkası sanki
Fark edilmedi başkası çünkü

Temmuz 2010

Temmuz geldi hoş geldi, sevdası boş geldi
Aynası ayrılıktır, içimde darlıktır

Kıştı kardelen oldun, yazı kucaklattın

Bir umut bekledi herkes döneceksin
Dönecek daha ne günler göreceksin
Derken beklerken umutlar tükendi
Millet hep dua ile devlete güvendi
Seni hücreler zindan tüketemedi
Kalpler dağlandı, yuvalar sallandı

Bir bilmece sanki içimde
Devamlı düşümde hayalimde
Kendi kendime soruyorum
Bir bilmecenin cevabını
Her an aklıma getiriyorum
Güler yüzlülüğün sembolü olan adını

Kendimden ödün vermeliydim
Sevgi tohumları ekmeliydim
Zaman verip anlayış beklemeliydim
Sıkılsam da ben boş verip salıvermeliydim
Kural neymiş deyip çiğnemeliydim
Umut ektim, sevgi ve dostluk verdim

Onurum var benim tükürdüğümü yalamam
Utanmasan çıkarına ne halt varsa edersin sayamam
Rengin bukalemun sanki her bir çeşit tas tamam
Bilmezsin cephe nedir. Konuşunca ersin tas tamam
Diyeceksin ben kale gibiyim önünde durmam
Hak hukuk bende Hırsızlık sende diyeceksin utanmasan

Bir can

İki yürek yanar, bacaları ayrı tüter
Dumanı uçar gider, bir can ister
Su serpsin yüreğine