Uyanış Şiiri - Recep Budak

Gülhane sokakları yokluğa kaçtı
Bir fahişenin gözlerinde görmüştüm
Tozlu, huysuz, bahçesi zambak
Ve bana zihni kör demişler
Gülhane de bir bara uğruyordum
Ah bu Gülhane sokakları sensiz
Şarabın tadında aradığım bu nefes
Varlığından uzanan yokluğuna
Aradığım senmişsin meğer

Gülhane sokakları ağlıyordu
Ya da ben miydim o ıslaklık geceden
Bu yaşlı kambur ağaçlar
Öylesine varmamıştı bu bahçeden
Nergis bahçesi bu gördüğüm
Reyhan mıydı bu
Mis kokulu ambar çayına benzeyen
Aşk perçeminde kaybolduk bu yaz
Bu karanlığı tanıyorum
Bu, geceden kalma soysuz ayaz

Bu ömür o ömür mü dersin
Kelepir yangınlara üstü açık sanrılar
Tepesine varmış, uslanmış gibi
Kavgalar yokluktan ayrılmış gibi
Şiirler boşluklarda kaybolmuş gibi
Gündüzler gecelerden
Gökyüzü yeryüzünden
Parlıyor gök gibi
Ağaç gibi, toprak gibi, su gibi
Soğuyor gün geçtikçe geceden
İncelikler hoyratlara kavuşmuş gibi