Gözlerim kokluyor seni
Yaşadıkça
Dokunan yalnızlıkları kokluyor
Dokunan azınlıkları
Bırakıyor ağlamayı
Üşüdükçe
Pencerem yorgun
Üstü açık evimin
Sorma ne haldeyim
Baş aşağı duruyor ağaç
Dinliyor yaprakların uğultusunu
Soluyor toprak, soluyor gökyüzü
Büyüdükçe uzaklaşıyor tanrılar
Bahçe gibi soğuk, çapa gibi yorgun
Derin sonsuzluğu düşünüyor
Bir tarafı aşk, bir tarafı yalnızlık
Bırakıyor ağlamayı
Üşüdükçe
Soğuk bir el uzanıyor
Islak saçlarını savuran
Benimseyen kollarını
Karanlık soğuk bir el
Sonrası bilinmez
Belki yüz, belki bin yıllık
Ağlayan şiirlerimin goncası
Kayıt Tarihi : 4.04.2026 16:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
tebrikler şiirdi recep bey kardeşim,
sakaryadan şairlerin şehri diyarbakıra....
bizden de size küçük bir hediye;
kaçak
ki kaçak ve
ışık hüzmesine,
kapandı
kapı…
eşikte
yalnız
ikisi
ikiziyle,
diz dize
dizelerde…
fısıldaşarak,
yalın ayak baş kabak,
kapladı
serap
yüzünü,
çölleşen
kalbini,
kederli
kum
tanelerinden
sakınarak…,
açtı
kafesini
tutsak;
kırptı
kanatlarını,
sığındı
yorgun
hurma
ağacına,
uyudu
kaçak,
oruçlu
kollarında…,
vuruldu
kilit,
kenetlendi
göz,
sustu
şiir;
kalın
bordo
perde
çekildi
kat kat…,
denize
saçıldı
altın
pullu
balıklar,
kuytuya
ağardı
gün…,
kapandı
kapı…,
eşikte
yalnız;
kızıl
saçlı
kanayan
diz/e…,
kalbinde,
dilsiz
ışık
hüzmesi...,
ah;
Teşekkürler hocam yüreğinize sağlık
TÜM YORUMLAR (2)