Umutlar Tükenmez Şiiri - Arzu Uschi

Ben geceleri konuşurum kendinmle...
kimsenin bilmediği bir dilde…
Sesim...
Sesim bazen küçük bir kız çocuğunun...
kırılmış kalbine benzer ....

Saat üçü geçince..
duvarlar bile acır bana...
Perdeler kıpırdar usulca...
sanki yalnızlığım camlara vuruyormuş gibi....

Ama gündüz olunca…
kimse tanımaz gecedeki kadını...
Ben kahkahalar takarım yüzüme...
çiçekli elbiseler giyerim bazen..
insanlar “ne kadar neşeli” bir kadın der...
Oysa insan...
en çok
içinde ağlarken..
güzel güler....

Ben sevmeyi fazla ciddiye aldım...

Birinin gözlerine bakınca...
ömürlük kalmak istedim....

Öyle yarım sevmeleri bilmedim hiç....
“Belki gider” diye sevemedim kimseyi...
ben hep kalanlardan oldum...
Bir şeyler düzene girsin diye...
Hep çabaladım..
Konuştum...
Anlatmaya çalıştım...
Olmadı... Olmadı..
Bu yüzden
en çok ben kırıldım...

Bir adam ...
Sözlerimi dikatte aldın istedim sadece…
Ruhumu duysun istedim...
Kalbimde yıllardır kilitli duran
o yorgun kadını görsün istedim...
“Geçti artık”
desin diye bekledim bazen..
saçlarımı okşayıp
“Artık yalnız değilsin…”

Ama bazı kadınlar...
sevilmekten önce alışırlar beklemeye...
Ben de bekledim...
Bir mesaj sesine umut bağladım gecelerce...
Telefon ekranında kendi kalbimi çürüttüm...
Bir “nasılsın” kelimesine
bir ömrü sığdırdım...

Kimse bilmez…
Ben aynaya bakınca...
güzel bir kadın görmem artık...
Yarım kalmış cümleler görürüm...
Gidememiş insanları...
sarılınmamış geceleri...
içimde büyüyen sessizliği görürüm....

Yine de…
Bir yanım hâlâ inanıyor aşka...
Bir gün biri çıkar diyorum...
yorgunluğumu ...
yüzümden okuyacak...
Ben anlatmadan anlayacak beni...
Gözlerimin içindeki o bitkinliği...
avuçlarının arasına alıp sevecek....
Sevecek...

Ve ben ilk kez...
gece olunca korkmayacağım...
Kendi kendime konuşmayacağım belki de...
Birinin kalbinde uyuyacağım...

Çünkü bazı kadınlar...
çok güçlü görünür…
ama aslında
sadece biraz sevilmek ister...
Sevilmek ister ...