Unutamadık Şiiri - Arzu Uschi

Bir akşamüstüydü ayrıldıkları zaman...
Gökyüzü bile susmuştu o gün...
Sanki dünya ikisinin arasından
Yavaşça çekilmişti...
Sessizce...

Sen giderken ardında bir koku kaldı...
Ben kalırken içimde yarım bir ömür....

İkimiz de “geçer” dedik belki...
Ama bazı acılar insanın içine yerleşir...
Ev olur...
Pişmanlık...
Keşkeler...
Özlem...

Sonra yıllar geçti…
Başka eller dokundu ellerimize..
Başka yüzler gülümsedi yüzümüze...
Başka sesler karıştı gecelerimize...
Ama ne zaman biri gülerken başını eğse...
Seni gördüm ben...
Sen de biliyorum...
Beni gördün...
Ve..
Birinin gözlerinde beni aradın gizlice...
Bende seni...

Sorular...
Sürekli aklımdan cikmayan sorular..

"Kimse ben gibi sustu mu yanında?
Kimse sen gibi baktı mı bana?"

İnsan bazen bir kişiyi değil...
Bir ihtimali kaybedermiş meğer...
Biz en çok onu özledik..
Kabul et ..
sen beni..
Ben seni ..
Özledik...

Pişmanlık oturdu sofralarımıza yıllarca....
Bir şarkıda...
Bir sokakta..
bir kokuda..
Aslında pişmanlık sebepsiz gururumuzdu...
Aşkta gurur yok derler..
Ama malesef var ..
Insan sonradan pişman oluyor..
Keşke yapmasaydim diyor ...

Yağmurlu bir cam kenarında ansızın…
“Dönsek mi?”
diye geçti içimizden belki..
Ne yapıyor şimdi... ?

Ama hayat gururlu bir nehir gibiydi...
Bir kez aktı mı...
Aynı yere dönmüyordu....
Dönemiyordu...

Sen başka şehirlerde büyüdün...
Ben başka acılarda yaşlandım...

Herkes birbirimizi unuttu sandı...

Oysa biz...
Kalbimizin en sessiz yerinde...
Birbirimizi saklamaya devam ettik...

Ne sen beni tamamen bırakabildin...
Ne ben senden vazgeçebildim...

Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil...
İnsanın içine sonsuza kadar yerleşmek için var olurmuş...

Şimdi geceleri bazen
Aynı aya bakıyor olabiliriz...
Sen kendi hayatının içinde eksik...
Ben kendi hayatımın içinde yarım...

Ve kim bilir…
Belki de en büyük aşk...
Hiç bitmeyen ...
ama
Bir daha hiç yaşanamayan aşktır...