Umut Şiiri - Arzu Uschi

Sessizce başladı…
iki kalp atışı arasındaki bir titreme gibi…
adı olmayan bir korku…
sadece uzun süre kalan bir his…

Sen ışıktın…
ve ben ona tutundum…
sanki yakınlığın…
karanlığı uzak tutan tek şeymiş gibi…

Ama özlem…
sinsi bir hırsızdır…
yakınlığın gölgesinde büyür…
nihayet vardığına inandığında…
daha da güçlenir…

Seni… ihtiyatlı bir şekilde sevmedim…
yarım duygularla da değil…
ama bir fırtına gibi…
yoluna çıkan her şeyi süpürerek…

Ve işte…
sonun başlangıcı buydu…

Çünkü aşkın yandığı yerde…
umutsuzluk da genellikle onu takip eder…
içimde sessiz bir çatlak…
ki bu… yavaş yavaş bir uçuruma dönüşür…

Seni giderken gördüm…
aniden değil…
gürültülü bir şekilde değil…
ama adım adım…
hayatımdan…

Ve geride kaldım…
hala adını bilen bir kalple…
ama sana geri dönmenin…
bir yolu yoktu…

Gerçek aşk… derler ki…
asla tamamen kaybolmaz—
ama bazen…
yalnızca acı olarak kalır…

Ve böylece seni yanımda taşıyorum…
her sessiz anda…
korku ve hatıra arasında…
geçmiş olanla…
bir daha asla olmayacak olan arasında…