Uğultu Şiiri - Arzu Uschi

Sinsi ve sessizce geldi, içimde o büyüyen bir gölge.. habersiz...
Bir yol ayrımı gibi ..
ölüm ve acı ...
Korku ve çaresizlik...
Bu duygu hiç Gitmedi..
gitmeyecek
Günlere sızdı,
Aylara sızdı ..
her nefes alışma..
Saniyeler sanki bir yıl gibi gelmeye başladı..
gündüzüm, geçene karıştı..
geceyi yuttu, gücümü tüketti. .. tüketti...
Bıçak saplaması gibi.. ağrilar ve yorgunluk vücudumu sardı..
Haykırdım , korktum..
ölüm var yolun sonunda
.. Ölüm..
Dile kolay..
hayır—o değil de..
Sessizce geçip gitmekten korkmuyorum, sadece geriye kalanlardan, dilsiz acıdan, yapamadiklarimdan ..
Korkuyorum..
Ama bir yerlerde, derinimde , beni her zaman uyandıran bir şey var: Bir cesaret kıvılcımı, sessiz bir plan, karanlığa karşı savaşabilecek.
Güç.. o güç .. savaşmak, yenilemek, hayatta kalmak... Direniş..
Düşüncelerele derine dalmaya gücüm olmuyor..
Nefes almakta zorlanırken bile, kendi kendime usulca konuşuyorum.
Sabır ..
"La Tahzen"
küçük adımlarla büyüyor, her gün yolunu açarak ilerliyorum, güçleniyorum ..
Umut, narin ve keşfedilmemiş, yorgun kalbimi sessizce uyandırdı. Çünkü acıda bile bazen ışık vardır, bulutların arasından sıyrılan bir gülümseme.
Bir bakış, bir kelime, sıcak bir an, hayatın hala yandığını gösterir.
Ve böylece adım adım ilerliyorum, sessizce hastalıkla yüzleşiyorum, güçlü düşüncelerle ve cesaretle – ve sıkıca tutunuyorum:
Hayata !
Hayat acı veriyor bazen...
Ama her şeye rağmen – yine de güzel...
Çünkü Nefes alıyoruz...
Halen Hayatayız