Toprak ve Gök Şiiri - Arzu Uschi

Sigaranın dumanında avutuyorum kendimi,

her nefes,
dağılan bir düşünce,

her kıvrım,
hayal gücümün beni uzak diyarlara taşıyan sessiz bir yol.

Kendime bir huzur ocağı kurdum;
duvarı yok, kapısı yok.
Sadece bahçem var,
ve bana sabırla eşlik eden toprak.

Çıplak ayaklarımla yürüdükçe
yeryüzü adımı ezberliyor.
Avuçlarımı toprağa koyduğumda
içimde sustuğunu sandığım hayat konuşuyor.

Başımı kaldırıyorum gökyüzüne.
Mavi, sonsuz bir hatırlayış gibi.
Bir yanda gök, bir yanda toprak;
ikisi arasında kısa bir misafiriz.

Toprak fısıldıyor:
"Nereden geldiğini unutma."
Gökyüzü ekliyor:
"Nereye gideceğini de."

İşte o an anlıyorum;
mutluluk, sahip olmak değil,
bir bahçede rüzgârı dinlemek,
toprağın kokusunu içine çekmek,
göğe bakıp sessizce gülümseyebilmek.

Ve sigaranın dumanı dağılırken
geriye kalan tek şey şu oluyor:
İnsan, en çok
toprağa dokunduğunda kendine dokunuyor.

Çünkü huzur,
gösterişli şehirlerde değil;
avuç içindeki toprakta,
bahçenin sessizliğinde,
ve kalbin, ait olduğu yeri
nihayet bulduğu andadır.